..om het zondagochtendconcert van Willeke Alberti bij te wonen. Het was reuzegezellig. Willeke is een vrouw die, na ruim 55 jaar artiestzijn, nog steeds liefde voor haar publiek uitstraalt. 5 Kwartier lang zong ze het ene nederlandstalige lied na het andere alsof het één lange medley was. Niet alleen eigen nummers, maar ook liedjes van o.a. Toon Hermans, Wim Sonneveld, Willy Alberti en Ramses Shaffy. Het was één lang muzikaal feest der herkenning. Soms liep ze de zaal in en schudde al zingende mensen de hand. Dat ze zich op haar gemak voelt op het podium merkte je al gauw. Toen ze haar schoen verloor tijdens haar optreden, deed ze daar niet moeilijk over maar op haar gemak zorgde ze dat haar hoog gehakte schoen weer lekker om haar voet zat. Ondertussen doorpratend met haar inleiding voor haar volgend lied .
Aan het eind van de voorstelling kwam ze nog eens terug voor een toegift en daarna zei ze dat ze ons graag nog even terug zag in de foyer. "Ik ga me even gauw omtreden en dan kom ik naar u toe. Dan kunnen we nog even napraten en samen op de foto en zo...", zei ze.
Toen ik vroeg of ik met haar op de foto mocht, sloeg ze kameraadschappelijk een arm om me heen. Toen merkte ik pas hoe klein ze eigenlijk is.
En zo had ze voor iedereen persoonlijke aandacht. Heel bijzonder!
Er was een vrouw die het jammer vond dat ze "Mijn dagboek", niet gezongen had. Prompt zette ze dat alsnog in en zong a capella, terwijl langzamerhand steeds meer mensen invielen. Het was een heel bijzonder sfeertje. Pieter Jan filmde dat met z'n telefoon. Hij kon het niet gedraaid uploaden, vandaar dat je je hoofd maar even moet draaien als je het filmpje wil bekijken.