maandag 28 november 2011

Willeke Alberti in Helmond

Zondagmorgen gingen wij naar het Speelhuis in Helmond......

..om het zondagochtendconcert van Willeke Alberti bij te wonen. Het was reuzegezellig. Willeke is een vrouw die, na ruim 55 jaar artiestzijn, nog steeds liefde voor haar publiek uitstraalt. 5 Kwartier lang zong ze het ene nederlandstalige lied na het andere alsof het één lange medley was. Niet alleen eigen nummers, maar ook liedjes van o.a. Toon Hermans, Wim Sonneveld, Willy Alberti en Ramses Shaffy. Het was één lang muzikaal feest der herkenning. Soms liep ze de zaal in en schudde al zingende  mensen de hand. Dat ze zich op haar gemak voelt op het podium merkte je al gauw. Toen ze haar schoen verloor tijdens haar optreden, deed ze daar niet moeilijk over maar op haar gemak zorgde ze dat haar hoog gehakte schoen weer lekker om haar voet zat. Ondertussen doorpratend met haar inleiding voor haar volgend lied .
Aan het eind van de voorstelling kwam ze nog eens terug voor een toegift en daarna zei ze dat ze ons graag nog even terug zag in de foyer. "Ik ga me even gauw omtreden en dan kom ik naar u toe. Dan kunnen we nog even napraten en samen op de foto en zo...", zei ze.

Dat hebben we dus maar gedaan. Ik bedankte haar voor haar mooie optereden en zei dat ik er van genoten had. Ze vertelde me, dat ze het jammer vond dat de zaal niet vol zat, maar dat ze wel vond dat het fijn publiek was. Nu was dat niet zo verwondelijk, want ze praat echt tegen haar publiek alsof ze iedereen persoonlijk kent. Daardoor kwam de zaal goed los.


Toen ik vroeg of ik met haar op de foto mocht, sloeg ze kameraadschappelijk een arm om me heen. Toen merkte ik pas hoe klein ze eigenlijk is. 
En zo had ze voor iedereen persoonlijke aandacht. Heel bijzonder!
video
Er was een vrouw die het jammer vond dat ze "Mijn dagboek", niet gezongen had. Prompt zette ze dat alsnog in en zong a capella, terwijl langzamerhand steeds meer mensen invielen. Het was een heel bijzonder sfeertje. Pieter Jan filmde dat met z'n telefoon. Hij kon het niet gedraaid uploaden, vandaar dat je je hoofd maar even moet draaien als je het filmpje wil bekijken.

donderdag 24 november 2011

Dagje Utrecht


Op onze vrije woendag gingen we met de trein naar Utrecht om een bezoekje te brengen aan het spoorwegmuseum.



We spraken met Floris af om elkaar daar te ontmoeten.
Het museum gaf ons mooie momenten en plekjes om leuke foto's in scène te zetten.


Terwijl ik anno 1863 op het stationnetje op de 1e trein, de Arend, zat te wachten, worden mijn prachtige hoedendozen gestolen door een snoodaard.



Floris, met de koptelefoon van de audiotour nog op, wijst ons op de bijzonderen trein; de Arend.



 Jawel de enige echte Arend staat op het stationnetje. Opgepoetst en wel.



Op het dorpsplein pomp ik een emmer water.




Ook Pieter Jan probeert terug in de tijd te treinen.

We namen ook een kijkje in de koninklijke trein uit de 50 -en 60-er jaren. Hier staan we in de treinsalon van Koningin Juliana.


Tot slot genoten we van een heerlijke maaltijd van Annemarie en toastten we op de behouden thuiskeer van Floris, na 6 weken werken/filmen in Florida.