Een half middagje vermaak.

 Het was wat druilerig weer en we hadden een uurtje over. We besloten toch maar even een kijkje te gaan nemen in het attractiepark. We gingen in het reuzenrad en hadden een prachtig uitzicht.

 We gingen naar een theater cowboy-act.

 En na een hapje eten nog even naar een internetplekje om op http://www.anne-sofie.nl/ te kijken.

Bezoek aan Coevorden.



Het Kasteel. Links staan een aantal woonhuizen.

In de anwb-winkel van Harderwijk hadden we ons het boek: "1000 plekken die je gezien moet hebben in Nederland" aangeschaft. Een aanrader! Je komt zo toch op ideeën, waar je anders niet op gekomen zou zijn. Zo raadde dit boek ons aan om eens naar Coevorden te gaan. Er staat daar een kasteel uit de 12e eeuw. Ik was benieuwd naar dat oude kasteel, maar helaas, toen we daar aankwamen bleek het kasteel niet voor bezoek toegankelijk te zijn. Het is nu een (sjiek) hotel/restaurant. Maar het had eigenlijk niks van wat in mijn ogen een kasteel moet hebben. Het is meer een gerenoveerd oud gebouw, zonder kantelen en zonder ophaalbrug. Maar het heeft wel historische waarde. Het is het enige kasteel van Drenthe want in 1395 bepaalde  Bisschop Frederik van Blankenheim dat er in Drenthe geen ander kasteel meer mocht komen. De stad kreeg in 1408 stadsrechten en dankt zijn naam aan de voorde, de enige doorwaadbare plek in de  moerassige omgeving, waar de boeren hun koeien doorheen lieten gaan. In de Canadese stad Vancouver een replica van het Kasteel. De naam van díe stad verwijst naar de ontdekkingsreiziger George Vancouver oftewel: Van Coevorden.
.




Aan de Haven bevinden zich deze prachtige gerenoveerde pakhuizen, waar het Historisch Museum en de bibliotheek in is gevestigd.

  


Wederom het kasteel.

 

Het stadje heeft een aantal mooie oude gevels boven wat eens woonhuizen waren, maar waar nu moderne winkels in gevestigd zijn.



Het stadhuis. Twee gerenoveerde bestaande monumentale oude woonhuizen zijn geíntegreerd in de gevel van het nieuwe stadhuis en maakt in z'n geheel deel uit van de nieuwbouw.



De Ganzenmarkt: is een jaarlijks hoogtepunt in de stad met een historische, folkloristische achtergrond. Ganzen zijn er altijd nog, al worden die niet meer verhandeld. Daarnaast vinden vele andere activiteiten plaats die zich niet alleen afspelen op de dag van Ganzenmarkt, maar zich uitstrekken over het weekeinde daarvoor.

In vroeger tijden, sinds het einde van de vijftiende eeuw, werden door de boeren ganzen vetgemest die op een vast tijdstip naar Coevorden werden gedreven: er was dan Ganzenmarkt. Het drijven van de ganzen gebeurde door de ganzenhoedsters.

Op de markt in Coevorden werden de ganzen verhandeld en uiteindelijk via Rotterdam naar Engeland verscheept met als eindbestemming ’de kerstdis’. Tegen het einde van de negentiende eeuw was hierin overigens enige verandering gekomen. Op de markt verminderde het aanbod van ganzen zienderogen. Tijdelijk, rond 1914, kwam hierin wat verbetering. Maar, de Ganzenmarkt in Coevorden verdween zo’n 80 jaar geleden. Wat bleef was een najaarsmarkt met tot besluit een aantal ’Biestemoandagen’, waarop vee werd verhandeld. -> Lees verder . of  klik hier 

De tuinen van Mien Ruys. (vervolg)

In het gerenoveerde weekendhuis van Mien Ruys konden we naar een informatiefilm kijken, terwijl we zaten in echte Rietveldstoelen.

De daktuin.

 Vanuit de openslaande deuren van de woonkamer liep je zo de tuin in. Door met diagonale lijnen te werken, gaf ze de tuin een ruimer aanzien



De watertuin.




Een ontwerp voor een kleine stadstuin. Ook hier werd gewerkt met diagonale lijnen, om het ruimtelijke effect te creëren



Een stalconcert.

 Een stalconcert:: ik had er nog nooit van gehoord! Tot gistermiddag. Met Michiel en de kinderen gingen wij naar de Genneper Hoeve, een biologische boerderij waar altijd van alles te doen is wat ook leuk voor kinderen is. En ditmaal werd er een 'stalconcert' gegeven door een theatermaakster/zangeres: Lizet van Beek. Zij speelde samen met een accordeonist "een opeara uit een jurk". Het project heet 'De kleine Scala", genoemd naar het Milanese Operahuis. Het stuk was gebaseerd op de opera van Verdi : La Traviata.

 We zaten in de stal, op stroobalen en het was allemaal erg informeel. Af en toe klonk het loeien van de kalfjes door het spel. De grote koeien stonden in de wei, vandaar de ruimte die de stal nu bood. De zangeres droeg een erg grote operajurk en op een gegeven moment toverde ze haar jurk om in een klein theater.  Ze vertelde het verhaal, doorspekt met humor en operaliederen. Het publiek werd intensief bij het spel betrokken.

 Het duurde alles bij elkaar best lang. Er was zelfs een pauze ingelast. Toch bleven de kinderen (en de grote mensen) geboeid luisteren. Biek vond het op het laatst toch wel 'eng' zei hij. Maar volgens mij wilde hij gewoon naar de koeien gaan kijken.

 Na een ijsje en wat drinken scoorden de jongens ook nog een ballon en Biek nog een handvol stro voor de
 koetjes thuis.

De tuinen van Mien Ruys.

De engelse bordertuin uit 1927



De grindtegel, door Mien Ruys populair gemaakt



In Dedemsvaart bezochten we de tuinen van Mien Ruys ( 1904-1999). Deze tuinarchitecte woonde en werkte in de 20e eeuw in Dedemsvaart, waar ze haar carriere begon als 19 jarige op de tuinderij van haar ouders. Het beroep 'tuinarchitect' bestond nog niet en een opleiding in die richting al helemaal niet. Mien Ruys was dus een echte pionier in dat opzicht. Ze ontwierp tuinen voor alle soorten grond, voor kleine stadstuinen en grote landhuizen. Ze zocht steeds weer naar nieuwe materiale en kunstobjecten die ze in haar ontwerpen kon gebruiken. Zoals de (gewassen) grindtegel en (spoor)bielzen.

Nogmaals de Engelse bordertuin, vanuit een ander standpunt.

 In Dedemsvaart legde ze allerlei proeftuinen aan, die nog steeds te bezichtigen zijn. 3 Tuinen hebben in 2004 zelfs de status van 'Rijksmonument' gekregen: t.w. de "Verwilderingstuin" uit 1924, de "Oude Proeftuin" uit 1927 ( een Engelse bordertuin. Bijzonderfraai.!) en de "Watertuin" uit 1954.

Het complex biedt ook veel plaats aan kunstobjecten. Mien Ruis werkte veel samen met kunstenaars en architecten. Zij was onder andere goed bevriend met Gerrit Rietveld.

Een 'kinderprieeltje' van gevlochten wilgentenen, compleet met theeserviesje.

"Ponypark Slagharen" in Collendoorn.

We hebben een midweekje verblijf achter de rug in hét ponypark.

 Een zogenaamd 'fietsarrangement', maar de fietsen hadden we niet bij ons. Zolang de schoolvakantie nog niet begonnen is worden de huisjes verhuurd aan maximaal 2 volwassenen zonder kinderen, voor een klein prijsje. Vorig jaar hebben we het voor de eerste keer gedaan en omdat het ons zo goed bevallen was, besloten we dit jaar nog maar een keer te gaan.
We kwamen er dit jaar achter dat er mensen zijn die dit al voor de 7e of 8e keer doen. Dat bewijst wel het succes van deze arrangementen. Wij komen beslist volgend jaar ook weer terug.

Jammer dat het weer wederom niet erg meewerkte, maar we lieten de pret niet drukken daardoor. Het was niet koud en het regende niet zo erg als vorig jaar, maar de zon scheen niet erg uitbundig.

 Toch konden we gelukkig wel buitenzitten. (met de plu bij de hand, maar dat was meer tegen de wind.) Het attractiepark Slagharen is 5 km. verderop gelegen, maar hoort wel bij het ponypark. Ook daar kan je huisjes huren. Maar wij kiezen toch voor het ponypark. Het is rustiger en je ziet de hele dag ouders met kinderen op een pony voorbij sjokken. Dit jaar hadden we een huisje met uitzicht op de pony / ezelwei en het kinderklimrek.

De huisjes hebben een kleine veranda, waar je bij regen toch buiten kunt zitten.

Als nieuw.

Ons huis heeft weer een hele opleving ondergaan. We hebben de gevel laten reinigen. Onvoorstelbaar, wat een face-lift was dat!

 

Gelijkenis

Neef en nicht. Je kan toch goed zien dat Pieter Jan en Corien, en Frans en ik broer en zus zijn. Sander heeft ooit eens uitgelegd dat de kinderen van Frans en Corien en die van ons genetisch gezien hetzelfde zijn als halfbroer en halfzus.

Martien en Nella; gefeliciteerd!

Nadat we Anne-Sofie en Robin afgezet hadden, reden we naar Martien en Nella, om hen te feliciteren met hun beider verjaardag. Barbara was er ook en het was heel fijn om haar weer eens te zien en te spreken.

Familiedag 2011

Op de eerste controlepost moesten we jeu-de-boullen.

 Dit jaar was het de beurt aan Ad en Els en hun gezin om de familiedag te organiseren.

Het was zwaar werk, met de buggy door het natuurgebied.

De kinderen hadden een speurtocht uitgezet door Stiphout en hun ouders zorgden voor een heerlijk buffet e.d.



Yara en Jona



Het was een zeer geslaagd concept. Jong en oud genoot van het ongedwongen samenzijn.

Op één van de 'posten' moesten we proberen een doelpunt te scoren, terwijl topscorer Rowan in het doel stond. Een hele opgaaf, die maar weinigen voor elkaar kregen.

De gebruikelijke groepsfotosessie zorgde weer voor een hoop hilariteit.

Het winnende team kreeg een originele 'Ongehoordkonde'.

 De kinderen vermaakten zich prima met elkaar.

 En de 'oudjes' ook!

Sommigen bleven tot in de late uurtjes.