Nordic Walking.

Het mag dan voor sommige mensen een vreemde rage lijken, die wel weer overwaait, maar voor mij is het inmiddels meer dan een voorbijgaande rage. Het is mijn manier om in conditie te blijven. Het is een sport die ik nu ruim 3 jaar beoefen en sinds die tijd ben ik van de pijn in mijn heupen af, is mijn uithoudingsvermogen duidelijk verbeterd en zijn mijn rugklachten bijna nihil. Met deze sport, die je tot op hoge leeftijd kunt blijven beoefenen gebruik je, als je het goed doet, 90 % van je spieren. Minimaal 1x per week sluit ik me aan bij een loopgroep maar eigenlijk zou ik vaker moeten lopen. Dat gaat vast nog wel gebeuren in de toekomst. Als ik niet gelopen heb door bv. vakantie, begint de pijn in m'n heupen terug te komen. Die pijn heb ik altijd als een voorbode van slijtage gezien en ik heb altijd rekening gehouden met het feit dat ik nog wel eens in aanmerking zou komen voor nieuwe heupen (oftewel: heupprotheses).  Maar gelukkig is dat doemscenario voorbij nu ik de Nordic Walkingsport ontdekt heb. Bij ons in de loopgroep lopen mensen van 70 tot over de 80 jaar oud 2 of 3x keer in de week anderhalf uur in een gestaag tempo en doen niet onder voor de mensen die 20 0f 30 jaar jonger zijn.

Zo, genoeg reclame gemaakt. Maar wat ik eigenlijk zeggen wil, ik heb dus de stokken tevoorschijn gehaald in Frankrijk, omdat ik 's nachts pijn begon te krijgen in m'n heupen. De stokken nemen we altijd mee op vakantie. P.J. heeft ook een paar, zodat hij gezellig meedoet. Maar al lopende kom je op hele andere plekken dan met de auto. Over paden die niet bereikbaar zijn met de auto kom je ook áchter de huizen. Daar zagen we o.a. een 2-Chevaux, verstopt onder allemaal rommel. Ik moest meteen aan John denken (de man van vriendin Tineke), die onlangs z'n lelijk eendje weg heeft moeten doen omdat de reparatiekosten voor een nieuwe apk keuring te hoog waren. Wat zou ik graag dit eendje voor hem mee hebben willen nemen. Maar ja hij past niet in de koffer. Bovendien denk ik dat de eigenaar er net zoveel van houdt en dat hij hem óf goed wil verstoppen voor kidnappers, óf net zolang wacht met rijklaar maken tot hij er tijd en geld voor heeft.

Verderop kwamen we '4-Chevaux' tegen. 4 Paarden die op een totaal verlaten stukje land omringd met wat bossages in alle eenzaamheid wat stonden te grazen. Er stond een hek voor, maar dat was kapot! Om te voorkomen dat de beesten weg zouden lopen, of onverlaten de dieren mee zouden nemen, stond er een landwerktuig voor, waarvan de werking mij niet helemaal duidelijk was.  Bij nader beschouwing zag ik dat er toch ook nog wel schrikdraad gespannen was.

Van de lente tot en met de herfst.

We zijn de enige en laatste gasten op de camping voor dit jaar. Morgen vertrekken we, want dan sluit de boel. Het heeft voordelen om hier alleen te zijn, want we hebben nu een mega grote tuin. De hele camping is van ons. We verhuizen de hele dag onze stoelen naar het mooiste en fijnste plekje zon. Niemand die ons een strobreed in de weg legt. We hebben zelfs een hondje. Hij heet Blacky en wil de hele dag met ons spelen. Dan gooien we z'n stok weg en komt hij hem even later weer netjes, kwispelstaartend voor onze voeten leggen. Af en toe komt er wat personeel voorbij, groet vriendelijk glimlachend, maakt een franse opmerking over het mooie weer en gaan op hun dooie gemak verder met hun werkzaamheden: het winterklaar maken van de huisjes.

Ze nemen er hun tijd voor, haast schijnen ze niet te hebben. Waarom zouden ze ook. Het is een stralend warme nazomerdag. Gister dacht ik nog dat de zomer toch echt voorbij is, maar terwijl de kastanjes en de eikels me hier al om de oren vliegen,  geloof ik er toch weer in, in een mooie nazomer.

Pieter Jan zwemt in ons privé zwembad en ik speel met de hond. Ja, de wereld is mooi. Een 10 centimeter grote libelle vliegt om me heen, in de verte hoor ik een krekel raspen. Verschilende vogelssoorten maken hun prachtige geluid. Alle jaargetijden, op de winter na, lijken vandaag tegelijk te vallen. 

Pâté de foie gras en Confits de canard.

  Dé streekgerechten hier in de Dordogne zijn pâté de foi gras (ganzeleverpastei) en confits de canard. (eend in eigen vet klaargemaakt). Het staat op alle menukaarten in ieder (groot of klein) restaurant. En natuurlijk kan je die diertjes bij iedere vvv kopen. Mijn kleinzoons zullen me daar ongetwijfeld dankbaar voor zijn. Verrassing met voorpret dus!!!!!!

Le Gouffre de Padirac

Een paar dagen geleden stonden we bovenaan dit enorme gat in de diepte te staren. Vandaag zijn we afgedaald in de put. We bezochten de grotten van Padirac. We hoefden er niet ver voor te reizen, want deze toeristische attractie bevind zich naast onze camping: op loopafstand dus.Het was een bijzondere gewaarwording om af te dalen. Eerstgingen we met een lift.

Toen met weer een

andere lift en tenslotte bevonden we ons op de bodem van de put en konden we omhoog kijken naar de blauwe lucht en zagen we de kleine mensjes over de rand naar ons staan kijken. Zoals wij een paar dagen geleden ook deden. Vervolgens vervolgden we onze weg de grot in. Vele trappen omlaag de diepste diepte in. Toen nog een heel stuk rechtdoor, langs  prachtige door de natuur vormgegeven rotswanden die fraai verlicht waren. Langs onderaardse stroompjes. We zagen geen stalagmieten en geen stalactieten, het waren rotswanden, grillig gevormd en vol met spelonken, spleten in de wand. Het zou er koud moeten zijn, vandaar dat ik een dik vest onder m'n jas droeg. Maar toen we dieper kwamen viel ons een warme klamme atmosfeer op.

Uiteindelijk kwamen we bij een afmeerplaats van gondels, waar een dikke rij mensen stonden te wachten. Het duurde wel een half uur voor we in een bootje plaats konden nemen.

 Rustig voeren we over de stille onderaardse stroom. Een 'batelier' peddelde en zette regelmatig af tegen de rotswand om de boot vooruit te krijgen. Het water in de rivier was 4 á 5 meter diep. Toen ik me dat realiseerde vond ik het toch wel een beetje eng. We waren inmiddels 103 meter onder het aardoppervlak.

Na verloop van tijd mochten we weer uitstappen en wachtte ons een gids op die ons lopend weer verder voerde. Weer liepen we tussen de rotswanden en langs onderaardse rivierstroompjes. Het water druppelde uit de (soms 60 meter hoge) plafonds en verzamelde zich in kleine reservoirs, om vervolgens als mini-watervalletjes weer verder te klateren. Uiteindelijk verdween de steeds groter wordende stroom uit ons gezichtsveld om vervolgens zo'n 19 km. verder uit te monden in de rivier Dordogne.
We waren weer terug bij onze afmeerplaats en stapten weer in de boot voor de terugweg. Weer over die prachtige rivier waar de tijd leek stil te staan.  Na een aantal trappen omhoog wachtte ons 3 verschillende liften die ons verder omhoog voerden. Het was niet toegestaan om foto's te maken, maar gelukkig hield P.J. zich hier niet helemaal aan. De foto waarop we in de boot zitten werd gemaakt door een fotograaf en konden we onderweg, op onze weg terug naar boven, kopen.

Hier dan de foto's gemaakt in de grotten van Lacave.




De weerspiegeling in het water gaf de indruk alsof er grote spiegels op de grond lagen. Alleen als er een druppel van het plafond viel, zag je aan de cirkels dat het water was.

 



De stalagmieten en de stalactieten zijn hier goed te zien.

 


Hier maak ik een foto van de verstilde waterval. Het voelde aan als slik, maar wel hard.


In een streek waar 'foie gras' tot één van de streekgerechten behoord, kun je natuurlijk ganzenkwekerijen tegenkomen.

 




Schuilen voor de regen...



..en genieten van een mooie regenboog.

 




Rocamadour: een Anton Pieck-achtig stadje.

   


 Op de voorgrond is het (verlichte) restaurant te zien waar wij voor het raam zaten te eten met uitzicht op het dal..

Dolen door de hof.

Pieter Jan ging 1 september met M&M&m&b mee naar een maïsdoolhof.

Geen foto's

Geen foto's dit keer. Ik ben al meer dan een half uur bezig met foto's te up-loaden, maar ze komen niet te voorschijn. Dan maar zonder.
Gisteren zijn we naar de grotten van Lacave geweest. Het stikt hier van de grotten die je kunt bezoeken, dus we zullen ons maar beperken tot een enkele. De mooiste is die naast onze camping: die van Padirac. Daar kunnen we lopend naar toe, dus dat gaan we zeker doen. We zijn al even wezen kijken en stonden toen in een onmetelijk diep gat te staren. In de diepte zagen we de bezoekers lopen. Dat bezoek houden we dus nog te goed. Gisteren dus Lacave. Met een treintje werden we het inwendige van een berg ingereden en op 100 meter diepte ( maar 50 meter lager dan ons vertrekpunt) begon onze wandeltocht langs onderaardse meren en verstilde watervallen. Stalactieten en stalagmieten. Enorme zalen en diepe spelonken. Erg indrukwekkend. Na onze onderaardse tocht volgden we de aanwijzingen van onze navigatie in de auto, op weg naar Rocamadour. En, zoals wel vaker met onze 'autodame' gebeurd, voerde ze ons over binnenwegen en weggetjes die je echt zelf nooit gekozen zou hebben. Sommigen hadden meer weg van een karrespoor dan van een autoweg. In de verste verte was er geen richtingaanwijzer te vinden dus waren we helemaal overgeleverd aan de navigatiestem. Maar wel leuk en we kwamen toch in Rocadamour. Een schitterend stadje hoog tegen een rots gelegen en met een Anton Pieck-achtige uitstraling. We bekeken de winkelstraat en klommen vervolgens verder omhoog om de kerk te bezoeken. Rocadamour was een pelgrimsstad en dus heeft zo'n kerk geschiedenis. Tijdens onze afdaling terug naar de stad werden we overvallen door een giga regenbui, maar gelukkig vonden we een kleine grot ( Meer een spelonk. Ik moest aan David en Jonathan denken) waar we konden schuilen en tenslotten konden genieten van een prachtige regenboog. Bij terugkomst in de winkelstraat besloten we een hapje te gaan eten, maar helaas: de keuken ging pas om 19.00 uur open. We moesten dus nog 3 kwartier de winkelstraat op en neer wandelen. En met ons vele andere toeristen, terwijl de ene na de andere winkel z'n deuren sloot. Gelukkig bleef het toen wel droog.
Na een verrukkelijk 3 gangen menu en een lekker wijntje slingerde onze weg weer terug naar de camping.

Adrie en Monique, samen 120 jaar!

Behalve veel vrienden en kennissen, was er ook veel familie. En natuurlijk is het dan ook leuk om met je broers en zussen op de foto te gaan.

Groeten uit de Dordogne.

Maandag kwamen we aan op de camping in Pommeuse, ten oosten van Parijs. Deze camping was alleen bedoeld als tussenstop en we hebben dan ook alleen maar uitgerust, in de zon en aan het zwembad gelegen. We verbleven, zoals we vaker doen, in een kant en klaar ingerichte tent van Vacansoleil.



Gisteravond kwamen we op onze bestemming: Camping Les Chènes in Padirac. Het weer is hier heel aangenaam. We hebben nog niet echt in het water gelegen, maar men heeft ons meegedeeld dat de temperatuur van het water in het zwembad heel lekker is. De omgeving schijnt heel bijzonder te zijn, dus we hebben nu een week de tijd om dat zelf eens te onderzoeken.  Dit keer hebben we een mobile home gehuurd. We hebben een prachtig uitzicht over een totaal verlaten camping. Het is de laatse week dat de camping open is. Op 30 september sluiten de meeste campings weer, zo ook deze.



Gelukkig hebben we vrije beschikking over internet, dus we kunnen jullie op de hoogte houden van onze ontdekking van de Dordogne.

Monumentendag 2010

Ter gelegenheid van monumentendag was het mogelijk om op 11 september een kijkje te nemen in één van de paalwoningen in Helmond. 

Anne-Sofie zit hier in de huiskamer.



Een hele aparte manier van wonen. In de jaren 70 in Helmond gebouwd met de bedoeling een heel woud van ´boomhuizen´ te bouwen rondom het theater ´t Speelhuis. Maar uiteindelijk zijn het er een stuk of 9 geworden. Neef Martijn heeft er ook een paar jaar in gewoond, maar uiteindelijk vond hij het niet zo praktisch, zei hij. ``het ziet er wel leuk uit, maar door de schuine wanden heb je toch weinig ruimte``. Ook het schoonhouden vond hij erg arbeidsintensief. Toch vind ikzelf dat het architectonisch een aanwinst is voor onze stad. Ik zou er best een paar daagjes in willen wonen (niet langer hoor). Misschien zou het een leuk idee zijn om zo´n paalwoning als vakantiehuisje te verhuren.  In combinatie met een theaterbezoek bijvoorbeeld.

Een impressie.





Het pony-park bevindt zich op loopafstand van het stadje Hardenberg.
Onderweg, op de rand van het centrum liepen we via een loop/fietsbrug
over een prachtig natuurgebied, waar ossen grazen en vogels broeden. 

  



In het attractiepark, dat op 5 km afstand van het pony-park ligt, hebben we ons gewaagd aan enge dingen zoals de 8-baan (zonder looping) en de 'vrije val'.  Verstand op nul en gewoon een keer doen.

  

Morgen vertrekken we voor het 2e deel van onze vakantie. Dan gaan we naar de Dordogne in Frankrijk. We zullen daar ongetwijfeld weer hele andere dingen zien dan de afgelopen week in Twente. Maar een midweekje Slagharen is ons goed bevallen.  Een eenvoudig huisje in een bosachtig vakantiepark, waar in het hoogseizoen  veel gezinnen met jonge kinderen genieten van een pony-vakantie. Wij genoten van de rust en zagen dat de pony's ook van hun rust genoten.






Er viel wel veel regen de afgelopen week, maar tussen de buien door konden we toch nog wel een paar keer in het zonnetje zitten.

  

Herfstvakantie.

Onze eerste vakantieweek zit er op! We hebben een midweek in het ponypark Slagharen gezeten. Omdat de scholen weer begonnen zijn en zo'n park het van de kinderen in de basisschoolleeftijd (en hun ouders) moet hebben, worden de huisjes tussendoor verhuurd aan 55-plussers zonder kinderen voor een zeer vriendelijk prijsje. Zo brengen de huisjes toch nog iets op. Het enige minpuntje deze week was, je begrijpt het vast al, de regen.  Ja het was erg nat en de paddestoelen schoten de grond uit. Maar het leverde wel deze 2 prachtige foto's op, die Pieter Jan schoot (met 3 dagen tussenpoze) van dezelfde paddestoel.
Maar ondanks de regen hebben we echt een hele gezellige week gehad en vinden we dit voor heraling vatbaar.

Leendert en Linda getrouwd..

Gisteren was het de grote dag voor Leendert en Linda, zoon en schoondochter van Marjan en Piet.

Tijdens een ongedwongen en gezellige bijeenkomst in het Kasteel van Helmond gaven zij tegenover de ambtenaar van de burgerlijke stand en onder toeziend oog van familie en vrienden, elkaar het ja-woord.

Bruid en bruidegom zagen er allebei stralend gelukkig en prachtig uit.

 Na afloop van de plechtigheid werden ze feestelijk 'toegeblazen'  door de aanwezige gasten.

En natuurlijk werd voorafgaand aan de receptie de bruidstaart aangesneden.