Foto's van de grote dag.

Op het bankje voor de ambtenaar van de Burgelijke Stand.

De wederzijdse zussen waren er met hun partners.

Zusje zong. Natuurlijk.

De getuigen tekenen. De broers en zussen.

Ja, echt waar. Eindelijk (in de ) echt.

Doei. Tot straks op de borrel.

Er waren veel kinderen mee gekomen.

Ook Mees en Biek gaven cadeautjes.

De bruid als fotografe.

En een nieuwe liefde ontstond. Abel en Marlynn.

Biek was wel erg moe aan het eind van de middag.

's Avond bij het etentje. De tafelversiering had Marieke -natuurlijk- ook zelf verzorgd.

Fotograaf Pieter Jan.

Het 'herinneringsalbum' viel in de smaak.

Wat was het lekker,

en gezellig,....

..en ontspannen.

Nog een keer.....DE GROTE DAG.

DE GROTE DAG....

Zo ongeveer gaat de foto worden. Zelfde locatie, andere jurk, ander pak, nog een kindje erbij, maar het zelfde bruidspaar. Maar nu voor de echies. Marieke en Michiel, fijne dag vandaag!

Hoera voor Saar!

Zo ligt ze als verse wereldburger in de armen van haar mamma op de verloskamer en zo viert ze alweer haar 1e verjaardag. Wat ging dat toch weer snel dat eerste jaartje. Na haar ochtend-hazeslaapje was Saar er helemaal klaar voor: het feest kon beginnen. Laat de visite maar komen! Hier volgt haar verhaal:

Eerst maar even dat ene kaarsje uitblazen. Voor de foto wil ik er dan ook nog wel even met m'n handje in slaan.

Ah! Daar komen de cadeautjes. Grote neef helpt wel even met uitpakken.

Ha Biek! Wil je meerijden? Spring maar achterop.

Hee, Oom Floris! Wat een mooi pak is dat. Help je even met uitpakken?
(Klik op de collage, dan kan je het beter zien!)

Mmm. (Kus) Tante Anne-Sofie. Fijn dat je er bent.

Gezellig hè, samen eten.Pappa, mamma en oma Brigid hadden goed hun best gedaan. Iedereen zat te smullen.

En mooi weer hè, op mijn verjaardag. Konden we lekker buiten zitten.

4 Ondeugende jongetjes. Samen op een rij.

O ja, m'n achterneefje Timo was er ook.

En gezongen hebben ze voor me.

Pappa had het tafelvoetbal klaar gezet. Mees vond dat reuze interressant.

Ja, het was een gezellige dag. Moe maar voldaan ging ik naar bed, terwijl de grote mensen nog even doorfeesten.

Familiefeestje!

Het is al weer een week geleden...

....maar wat was het gezellig.

De kinderen speelden buiten en met elkaar.

Er werd bijgepraat.

En muziek gemaakt.

Genoten van elkaar,

..want we waren blij elkaar weer te zien.

De kinderen genoten van Floris. Benthe nam hem op haar rug.

Sietske, Emma en Benthe besloten Floris op te sluiten in de wc. "Help, help,"riep Floris. "Laat me er uit". Er was lekker eten!!!! We hebben gesmuld.

En voor dat we naar huis gingen stonden we nog even bij elkaar voor de groepsfoto. Het was echt bere-gezellig.

Frans en Corien, BEDANKT!

Verjaardagsfeestje in Carré!

Hoog in de nok van Carré zaten we, Anne-Sofie en ik. Het was het verjaardagsfeestje van Herman van Veen. Zijn 65e verjaardag wilde hij vieren met z'n vrienden en daar horen ook z'n fans bij. De eerlijkheid gebied mij te melden dat ik getipt was door Tineke. Zij en haar man John waren door de jarige zelf uit genodigd, maar ze wist dat er ook nog een aantal kaarten in de verkoop gingen. Dus, wie niet waagt, wie niet wint, op de dag dat de verkoop startte heb ik 2 kaarten kunnen bemachtigen. (De volgende dag was alles uitverkocht!)

Omdat we met het boekenweekgeschenk zondag gratis konden reizen, kochten Anne-Sofie en ik alletwee een boek en verheugden ons op het dagje uit. Lekker lezen/kletsen in de trein en dan op ons gemak door Amsterdam wandelen richting Carré.

Met Tineke en John hadden we afgesproken elkaar tussen de middag op het Rembrandsplein te ontmoeten.
Na een heerlijke brunch in een eettent liepen we naar het theater en we liepen ons ondertussen heerlijk te verkneukelen van de voorpret. Langs de Amstel liepen we in colonne tussen de andere (vele honderden) feestgangers richting Carré.

Daar aangekomen gingen onze wegen weer even uiteen, want wij zaten bovenin en Tineke en John ergens halverwege.
Tineke en ik onderhielden wel een druk sms-verkeer en hielden elkaar op de hoogte van wie en wat we allemaal zagen. Rond kwart over 2 begon het. De lichten doofden en het doek ging op. Herman van Veen kwam op en er klonk een luid, langaanhoudend applaus. Hij had nog niets gedaan. Stond daar alleen maar. De sfeer was meteen goed. Iedereen staan en klappen.

De middag ging als volgt: de jarige las voor uit z'n autobiografie, zong een liedje en kondigde vervolgens één van z'n gasten aan die een lied of een toespraakje of een muziekstukje ten gehore gaf. Las dan weer een stukje, zong of maakte zelf muziek, samen met de muzikanten waar hij al die jaren al mee samenwerkt. Jan Pronk en Paul van Vliet spraken over Hermans werk voor unicef. Bekende en voor ons onbekende, jonge mensen, oude mensen. Allemaal werden ze aangekondigd en ingeleid door Herman zelf. Na een
uur was er een pauze van 1 uur. We werden verdeeld over 7 ruimtes/foyers en in iedere ruimte traden een half uur lang muziekgezelschappen op. Daarna werd het programma in de grote zaal vervolgd. Na een uur werd er weer zo'n grote muzikale pauze ingelast.

Rond 19 uur was het feest op z'n hoogtepunt. Het podium stond vol met vrienden die hem met een zelfgeschreven couplet toezongen, waarna iedereen het refrein meezong: vriendschap vergeet je.... niet. Ook Freek, de zoon van Tineke en John zong een lied. ( Op het filmpje is hij de 2e persoon die zingt).

Toen we dachten dat het afgelopen was, nam Paul van Vliet de microfoon en reikte Herman van Veen de Edison-oeuvreprijs uit.

Het was de 2e keer dat die prijs uitgereikt werd. (Ramses Shaffy was de 1e, in 2006)

Na een lang applaus kwam toen natuurlijk nog de gebruikelijk toegift. Herman zong 'Liefde van later.'

Na afloop dronken en praatten we nog wat in de foyer. Herman van Veen zagen we niet meer. Die had het te druk met interviews geven.
Maar dat gaf niks. We hadden genoeg gezien en gehoord en moe maar voldaan vertrokken we nadat we ons geschenkexemplaar van Hermans autobiografie: 'Voor ik het vergeet..' in ontvangs genomen hadden.

Tot slot gingen we met z'n 4en nog even gezellig en lekker eten bij een Argentijns eethuis tegenover de Stopera. En toen met z'n 4en met de auto weer terug naar huis.