Gebroederlijk!

www.hetkasteelvansinterklaas.nl

Ook al is het nog maar september, gisteravond waren we toch al een beetje in Sinterklaasstemming toen we zongen tijdens de informatieavond voor vrijwilligers van Het Kasteel van Sinterklaas.

( Helaas, het lukt mij niet om op deze plaats een filmpje te zetten met een live-opname van gisteravond. Misschien houden jullie dat nog te goed.)

Kijk op: http://www.hetkasteelvansinterklaas.nl/ . En kom dan met je (klein)kinderen een bezoekje brengen aan het kasteel in Helmond. Vanaf 17 november neemt Sint weer tijdelijk hier zijn intrek en ontvangt hij ieder kind dat wil komen. Je moet er wel wat tijd voor uittrekken, want Sint is namelijk erg populair en als je een kaartje gekocht hebt moet toch nog wel even in de rij staan om binnen te komen. Maar er valt genoeg te zien en de Zwarte Pieten houden je wel bezig.

Een broertje om mee te spelen.

Als je pas een babybroertje hebt, moet je nog wel even geduld hebben voordat je er mee kunt spelen. Binnenkort wordt Biek alweer 1 jaar en langzamerhand wordt hij steeds meer een echt speelkameraadje voor Mees. Een broertje die jou rond kan rijden in een wagentje. Dat is toch leuk?!

Ha, daar ben je weer......

Het was precies 4 weken geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hadden en dat is voor een baby heel lang.

Première!

Ja hoor. Zaterdag was het dan zo ver. De premíère van Strike. Een film van Floris en Jonas. Natuurlijk waren wij erbij. Het is echt bijzonder als je op het Nederlands filmfestival naar een film kijkt waar de naam van je eigen kind aanhangt.

Het is so wie so bijzonder om zo'n festival bij te wonen. Het was heel druk en de zaal zat vol. Na afloop kregen alle 'makers van de korte film' gelegenheid een woordje te zeggen. Zo ook Jonas en Floris. Na afloop boden Floris en Jonas de speciaal door hen genodigden uit voor een borreltje en was er natuurlijk gelegenheid om na te praten. De hoofdrolspeler Bert Luppes kon helaas niet aanwezig zijn omdat hij die avond moest spelen in één van de theaters in nederland.

Maar Floris z'n schoonvader John, was wel aanwezig. Hij speelde een rolletje in de film en kreeg daarvoor natuurlijk ook de passende bloemenhulde!

Het slot van onze vakantie.

Het einde van onze vakantie nadert. Het lijkt al weer zo lang geleden dat we in Zwitserland waren. Toch is dat nog geen twee weken. Het waren 2 leuke gezellige weken. Ook met Annet erbij was heel leuk. Dat was anders, maak ook heel leuk. In het begin vermaakten we ons 's avonds nog met een film op de laptop. Maar dat is toch iets dat je niet zo snel doet als er nog iemand bij is. We hebben veel gepraat en gelachen. We hebben wat vaker een terrasje gepakt of ergens iets gegeten.

Maar ik moet zeggen dat ik het koken en eten op de camping ook heel gezellig vond. Alledrie zijn we echte vakantielezers, dus we hebben heel veel boeken verslonden met z'n 3tjes. Het verblijf in een caravan is Pieter Jan en mij erg goed bevallen. Net iets meer luxe dan in een tent, maar het kampeergevoel blijft. Vanavond voegt Ad zich bij ons. Hij komt om een uur of 5 aan op het vliegveld in Rome, huurt dan een auto en komt naar ons toe. We hebben dan nog een gezellige avond met z'n 4-en en morgenvroeg vertrekken Pieter Jan en ik richting Duitsland.

We proberen zo ver mogelijk te komen, overnachten dan in een motelletje en gaan zaterdag op huis aan. Het is natuurlijk de bedoeling om zaterdagavond bij de premiere van STRIKE te zijn op het filmfestival. Ik verheug me er op onze (schoon/klein)kinderen weer te zien. 2 Weken is toch lang genoeg. Maar met recht kunnen we zeggen: Het waren 2 fantastische weken!

Gisteravond zaten Annet en ik nog even op het terrasje van de camping, toen we bezoek kregen van dit enorme insect. Een pikzwarte kever met harige poten en een vervaarlijke stekelstaart

Annet tracteerde me op een heerlijk chocoladeijs en een glas....SAMBUCO. Zie hier hoe groot dat glas wel niet was.

Kiekjes uit ons vakantiealbum.

Vanuit het Forum Romanum uitzicht over Rome.
Een ijsje eten na ons bezoek aan het Forum.
Lezen in de regen.
Wij nemen heel wat literatuur tot ons. Onder het genot van een wijntje natuurlijk.
Sprookjesachtig Orvieto.
We waren er echt! In het Colosseum!

Rome.

Het heeft voor- en nadelen om niet in het hoogseizoen op vakantie te gaan, maar er voor of er na. Het is rustig op de camping, waardoor je kampeerplaats automatisch een stuk groter is. Het is goedkoper en minder druk in de toeristisch aantrekkelijke steden. Maar een groot nadeel vind ik het totaal ontbreken van kinderen. De kinderspeelplaatsjes liggen er verlaten bij. En dat is toch maar heel saai. We bivakkeren in de caravan van vrienden (Ad en Annet) aan het meer nabij het stadje Bolsena in Italië. De éne dag is het mooi zonnig weer, de andere dag is het regenachtig. Maar koud is het nooit. Regelmatig bezoeken we een stad in de omtrek en verbazen ons steed weer over de panoramische vergezichten. De omgeving is erg bergrijk ( de Apennijnen) en veel steden zijn tegen de berghellingen aangebouwd, waardoor de straten van de oude Etruskische steden voor mijn gevoel vaak Eftelingachtig aandoen. Zaterdag zijn we een dag naar Rome geweest. Het was voor mij het derde bezoek aan Rome, maar eindelijk hebben we dan nu het Colosseum bezocht, een langgekoesterde wens. Ik raakte er niet uitgekeken. Iedere tien meter die ik me verplaatste gaf me weer een andere 'view' en die vond ik weer opnieuw adembenemend. Daarna hebben we nog een bezoek gebracht aan het Forum Romanum, waar we, behalve van de restanten uit een verre oudheid, ook genoten van schitterende vergezichten over Rome.

Dat de wereld van nu een stuk kleiner is geworden dan de wereld uit de oudheid hebben we zaterdag weer heel duidelijk ervaren. Om half 3 hadden we (terwijl we naar het Colosseum liepen) telefonisch- en sms contact met Annet, die thuis haar koffer aan het pakken was. We maakten afspraken over hoe laat en waar we haar die avond zouden ontmoeten. Om kwart voor 9 die avond omhelsden we haar op station Termini in Rome.

Maandag hebben we in Orvieto de grotten bezocht. Orvieto is een zeer oude Etruskische stad die bovenop een rots ligt. Volgens Annet was de grond om de stad zachter en is die verzakt, waardoor de stad als het ware hoger kwam te liggen. Onderde grond liggen zo'n 1200 grotten en onderaardse gangen uit de Etruskische periode. De meeste grotten maken nu deel uit van de huizen van de bewoners en zijn in gebruik als kelder/opslagruimte. Twee van de grotten zijn opengesteld voor het publiek en alleen onder begeleiding van een gids te bezoeken. We zagen onder andere vele ruimten waarvan de wanden vol met gaten zaten. Zorgvuldig aangebrachte nestruimten, keurig op rijen boven elkaar, voor de duizenden duiven die hier gehouden werden door de Etrusken. Ze werden gehouden voor consumptie, wat veel makkelijker was dan het houden van kippen. De duiven vlogen uit door de openingen en zorgden zelf voor hun voedsel. En ze kwamen altijd weer terug!

Italië is eigenlijk één groot openluchtmuseum. voor wie geïntersserred is in oudheid en in archeologie kan hier overal z'n hart ophalen.

Hier zitten we dan.....

Hier zitten we dan.............Hebben we eindelijk een internetcafé gevonden, blijken de foto's veel te groot om te up-loaden naar blogger. Nu is Pieter Jan teruggelopen naar de auto om z'n laptop te halen. De foto's moeten eerst kleiner gemaakt worden en dat blijkt hier niet te kunnen. Ondertussen zal ik m,n tijd maar goed gebruiken met het schrijven van wat belevenissen. Behalve wat ik in de tent al in Word heb voorgebakken, hebben we natuurlijk nog wel meer beleefd. Vandaag bijvoorbeeld.... Zitten we heerlijk voor de tent in de zon te genieten van ons vakantiegevoel, begint het uit het niets ineens keihard te gieten! Stralend blauwe lucht met hier en daar een wit wolkje!! En uitgesproken boven ons hoofd doet dat witte wolkje alle moeite om zich leeg te knijpen. Heel anders dan zondag. Toen hebben we de hele dag in de regen buiten zitten lezen. Mét paraplu op. Wij zijn de echte ' die-hard' kampeerders. Maar vandaag hadden we het niet verwacht. In no-time was de blauwe lucht verdwenen en veranderd in egaal grijs. Pieter Jan is inmiddels terug met de laptop en probeert de foto's te verkleinen.

Die Annet toch.....

Annet is dol op sierraden. Ze blijft dan ook voor iedere juwelierszaak staan. Gisteren waren we in Orvieto en daar zag ze een paar mooie goude labyrinten liggen in de etalage. Zullen we eens gaan vragen of ik ze van dichtbij mag zien? zei ze en ging naar binnen. Als echte potentiële klanten werden we ontvangen. Het Labyrint staat voor ' het Leven', met al z'n moeilijke wegen die soms tot niets en soms tot een doel leiden. We kozen er één uit die nog niet af bleek te zijn. Hij moet nog gepolijst worden, maar als we om 18.00 uur terug zouden komen zou hij hem klaar hebben. We vertelden hem dat we hem zo ongepolijst mooier vonden. Het leven is ook niet altijd gepolijst, zei Annet en ook nog steeds niet af. Wat kost deze?......... 1300 Euro!! En als hij ongepolijst blijft? Uh.........1200 Euro mevrouw. Tja, we denken er nog even over na. Goedenavond meneer.

Even in Zwitserland.....

Inmiddels zijn we, op doorreis naar Italië, op onze tussenstopcamping aangekomen. Hier in Susten blijven we 2 nachten. Vandaag hebben we dus een rustdag, die we heerlijk genietend van de zon en uitzicht op de Zwitserse bergen, doorbrengen. De reis gisteren is voorspoedig gegaan. Een nieuwe ervaring was, dat we een klein gedeelte van de reis op een auto veertrein hebben gemaakt. Dwars door een van de bergen door de Lötschbergtunnel.

Effe lekker chillen.....

Als één van de weinige kinderen is Mees dol op.........OLIJVEN! En net zoals de grote mensen vindt hij het lekker om na een drukke dag even lekker relax op de bank te 'zitten' met een bakje olijven naast zich en te kijken naar zijn lievelingsprogramma: Sesamstraat. En samen met opa is dat natuurlijk nog veel leuker.

Weer een doel bereikt! Gefeliciteerd Floris en Jonas!

In de afgelopen maanden is Floris samen met collega/vriend Jonas druk bezig geweest met het maken van een korte film genaamd ‘Strike’. Een van hun doelen was om de film in première te laten gaan op het Nederlands film Festival. Ze zijn er dan ook heel trots op dat hun film inderdaad is geselecteerd voor het hoofdprogramma van het Nederlands Film Festival 2009!

De film vertelt het verhaal van Pete Oldman, een gepensioneerde man die het in zijn seniorenwoning aan de stok krijgt met een hypermodern camera-bewakingssysteem. De hoofdrol in de film wordt vertolkt door acteur Bert Luppes die dit jaar voor de tweede keer genomineerd is voor een Louis d’Or. Ditmaal voor zijn rol in het toneelstuk "De geit of, wie is Sylvia?". De bewakingscamera is met behulp van foto-realistische animaties tot leven gewekt en daardoor een karakter op zich geworden. Vanaf vandaag houdt Pete zijn blog bij om te vertellen over zijn avonturen tijdens de opnames. Deze verhalen zijn te volgen op: http://www.strikedefilm.nl/ . De site bevat ook informatie over de makers en een voorproefje van de film. De première is op zaterdag 26 september om 21.00 uur en de film zal draaien in een blokje van 8 korte films. Strike is de laatste film. Kaarten hiervoor zijn te bestellen via de web-site van het Nederlands Filmfestival vanaf 9 September.
http://www.filmfestival.nl/nl/ (Zie ook: http://digidagboek.blogspot.com/)

Mmmm lekker.

Ananassap uit een verse ananas.

Jazz in Catstown

Dit weekend is het jazzweekend in Helmond. Vanmiddag was er een kinderprogramma op de markt. De band Samba Salad trad er op voor de kinderen en P.J. en ik gingen er ook een kijkje nemen.

Janneke en de jongens en Maartje en Marlynn waren er ook.

Knutselen

Mijn wonderkleindochter.

De familie werd weer verblijd met foto's van Guido en Ilse vanaf hun vakantieadres. Saartje in de kinderwagen, Saartje slaapt, Saartje lacht, Saartje bij mamma, Saartje bij pappa. Kortom schattige foto's van een gelukkig gezinnetje.

Maar op één foto staat Saartje niet. Pappa en mamma eten een ijsje. (Herstel: een gigaijsberg).Wie zou die foto nou gemaakt hebben? Saartje? Het is en blijft een wonderkind. Ja toch!

Saartje op vakantie