Afscheid van Laurens.

Vandaag hebben wij een teambuildingsuitje met de collega's. Tevens nemen wij dan afscheid van onze collega Laurens. Hij heeft bijna 29 jaar op onze afdeling gewerkt, begon er als jongen van 21. Nu gaat hij alsnog z'n droom waar maken: hij gaat de opleiding tot verpleegkundige doen. De meeste verpleegkundigen doen het op deze leeftijd allang rustig aan, maar voor Laurens gaat het nu pas beginnen. Maar vorig jaar heeft hij nog de marathon in New York gelopen, dus conditie heeft hij genoeg. Ik wens hem in ieder geval veel succes. En ik ben het met hem eens: het is een leuk vak!

Mees

Meesje gaat uit fietsen met de pop.

Waar blijft de tijd.......

Voordat de drukte van school weer zou beginnen, besloten de 3 vriendinnen Serina, Marlotte en Anne-Sofie om nog een midweekje naar Zuid-Limburg te gaan. Marlotte mocht een auto lenen van haar moeder, Serina mocht de stacaravan gebruiken van haar ouders en daar togen ze naar het zuiden. Marlotte, met haar kersverse rijbewijs, achter het stuur.

De tijd dat we om beurten onze dochters moesten brengen en halen ligt definitief achter ons.

Met enige weemoed in mijn hart, restte mij niets anders dan hen na te zwaaien. Inmiddels zijn ze alweer terug en begonnen aan hun nieuwe (examen)studiejaar.

Meesje meesje toch....

Ik vermoede al dat Meesje best zelf uit bed kan klimmen. Dus ik voelde me toch niet helemaal gerust. Daarom vroeg ik of Pieter Jan misschien een camera kon plaatsen op z'n kamertje, zodat ik kan zien wat hij doet als hij zo stil is. Meesje lag een hele tijd heel stil, zodat ik dacht dat hij sliep, maar ineens kwam hij klaarwakker overeind en ging door zijn bedje wandelen. Hing over de bovenkant of ging plat op z'n buik liggen en legde heel voorzichtig z'n speentje op de grond. Stak hem bij een volgende rondwandeling weer even vrolijk in z'n mondje. En inderdaad, hij legde een paar keer z'n beentje op de rand. Een kleine moeite om er vervolgens overheen te klimmen, maar dat deed hij steeds niet. Hij heeft het lange tijd volgehouden om zichzelf zo stil te vermaken. Totdat hij weer eens z'n speentje op wilde pikken, maar die was een klein beetje omzij gerold. Ik hoorde een licht gekreun en toen een snikje en vervolgens heel hard AMMAAAAA (d.i. oma). Hij krabbelde gauw overeind en ging naar de deur staan staren. Gelukkig was ik er gauw en wist ik dus ook wat er aan de hand was. Maar...geslapen heeft hij dus niet! Toen hij me zag, vond hij dat het lang genoeg geduurd had en wilde hij er uit. Met z'n speentje.

Een hele acrobatentoer!!

De Olypische Spelen zijn voorbij. Er zijn weer een aantal records gebroken. Maar wat hier op dit filmpje te zien is, hebben we toch niet op de Spelen kunnen aanschouwen. Het kan altijd nog mooier, maar hoeveel training en pijn zal daar aan vooraf gegaan zijn. Klik maar eens op het pijltje.

Weer jarig.

Ook mijn 2e verjaardagsfeestje is inmiddels geweest. Wederom een erg gezellige avond, die we weer buiten konden vieren. De weergoden hielden zich rustig. Dit keer zelfs helemaal geen regen.

Ik ben er weer!

Ja, ik weet het, ik heb meer dan een week niks van me laten horen. En dat was niet omdat er niks gebeurde, maar ik had gewoon iets anders te doen. Ik had een mega-klus op me genomen i.v.m. het afscheid van een collega. Volgende week zal ik daar op terug komen.

Ondertussen schiet het bij Guido en Ilse nu ook aardig op. De verdieping staat er op en als alles meezit zal volgende week het hoogste punt bereikt worden.

Pieter Jan en Ilse staan hier in de 'ouderslaapkamer', terwijl Guido aan de buitenkant op de steiger staat en over de muur gluurt.

Hiernaast zie je dat Pieter Jan en Guido het oude dak inspekteren. Dit dak gaat er volgende week af, om vervolgens opgehoogd te worden.

Stil genieten.

Mees helpt de dokter.

Vandaag moest ik even naar de dokter. Mees ging met mij mee. Bij de dokter mocht hij met wat speelgoed spelen terwijl ik met de dokter sprak. Daarna vroeg de dokter aan Mees of hij mijn dossier even naar de assistente wilde brengen. Dat wilde Mees wel doen. Heel stoer liep hij door de gangen. Iedereen keek hem na...zo'n grote jongen! Die wordt later vast zelf ook dokter, zag je ze denken. Jammer dat de lens van mijn toestel een beetje vies was. Nu ziet het er allemaal wat wazig uit. Maar je kan toch nog wel zien hoe serieus Mees zijn taak opvatte. Dat belooft nog wat voor de toekomst (in de gezondheidszorg?).

Sport verbroedert.

"Ach kijk die mannen eens gezellig samen Olympische Spelen kijken," zei Els. "Ohoehoe jongens, kijk eens! KLIK, foto gemaakt.

Appelmoes.

Er staan 2 grote appelbomen, zei Els, en die appels zijn ideaal om appelmoes van te maken. Oke, dat is natuurlijk wel lekker: appelmoes uit eigen tuin. Dus met een plastic tasje ben ik appels gaan sprokkelen en zijn Els en ik aan het schillen gegaan.

Ja, inderdaad. Het was heerlijk smullen. En natuurlijk ook gezellig, zo samen kokkerellen, terwijl Maartje met Marlyn een cake aan het bakken was.

Mmmm....lekker!

Marlynn vindt het leuk om haar mamma te helpen met cake bakken. Vooral het aflikken van de lepels waar nog lekkere restje deeg aan zitten is heel leuk. En dan later, na het warm eten nog een lekker toetje met verse warme citroencake met appeltjes uit eigentuin en vanillevla en chocoladevla met slagroom daarboven op...!!!!! LEKKKKKERRRRRRRRR!!!!!!!!!!!!Mmmmmmm.................

Sfeervol kampvuur

Dat was gezellig! Marlynn genoot met volle teugen van het kampvuur dat Opa en Oma hadden aangestoken.

Liedjes zingen met Mamma en Oom Pieter Jan en Tante Nellie. En verstoppertje spelen onder de cape van Tante Nellie. Ja, Marlynn weet wel hoe ze moet genieten. Jammer dat ook aan zo,n gezellige avond weer een eind komt en dat het het bedje wacht. Maar na zo'n avond slaap je wel heel lekker.

Na hard werken...

...is het goed rusten. Ik heb 2 weken full-time gewerkt en ofschoon het me goed bevallen is was ik toch blij verrast toen Els me belde om te vragen of we een paar dagen kwamen uitrusten in Poulseur. Toen we vrijdagavond aankwamen werden we ontvangen met een oerhollandse warme maaltijd:Bloemkool met een papje. Tot onze verrassing was ook Maartje er met de kleine Marlynn. Na een verkwikkende nachtrust wachtte ons een ontbijt met warm vers brood.

Voor ons was het een luierweekend, maar Ad moest toch nog even het (grote) grasveld maaien. Ik stond op het balkon van mijn kamer en keek er naar.

's Middags ging we de stad in en winkelen, etalages kijken en, natuurlijk even een terrasje pikken.
In 1 van de etalages zagen we een pop staan die ons allemaal aan Anne-Sofie deed denken. Ook de kleren die ze aan had zou Anne-Sofie goed gestaan hebben. Helaas was de prijs een beetje aan de hoge kant.

Marlynn kon het wel goed vinden met Pieter Jan.



Maartje en ik hebben wol en breipennen ingeslagen en thuisgekomen gingen we snel aan de slag.

Marlynn vond het leuk om de schildpadden te voeren.

Oergezellige verjaardag.

Het was "oergezellig", gisteravond. Niet te druk zodat iedereen met elkaar kon praten en ook een gesprek "en ronde" was mogelijk.

Allemaal lieve, leuke mensen die ik graag om me heen heb...

Gebak, koffie, thee, een hapje en een drankje,

Wat wil een mens nog meer. Zo'n verjaardag kan niet mislukken.

Gezelligheid kent geen tijd,

maar dat was niet erg, want het was zaterdagavond.

En het leuke is,.........16 augustus doen we het nog een keer. Wie gisteravond niet kon komen is dan dus welkom. En wie er wel was, mag best nog een keertje komen hoor.

Het was weer een hele tour.....

Maar ondanks de verbouwing wisten Guido en Ilse er weer een fantastisch tourfeest van te maken tijdens de ronde van Stiphout, afgelopen dinsdag. Tot onze verrassing reden ook Marlotte en Pascal mee in de reclamekaravaan. Pascal gaf heel wat rondjes weg (balpennen, wel te verstaan). De Profronde zelf begon pas om kwart over 9, omdat er wat problemen waren met een karavaan-bus die vast zat in een bocht van de Wevestraat en een ambulance die uit moest rukken voor een onwel geworden tourbezoeker.

Maar door de gezelligheid, de lekkere barbecue en de verrukkelijke wijn en het koude bier, door Ilse en guido zo goed verzorgd, merkten wij niets van die vertraging.

Integendeel. Toen het donker was en de speaker stopte met praten, de muziek uit ging en de extra circuit-verlichting uitging, was ik zeer verbaasd dat het afgelopen was. Ik had door de gezelligheid op de oprit, geen enkele wielrenner voorbij zien komen.

Hulde aan onze gastvrouw en gastheer!