Oude fiets gevraagd!!!!!!!!!

Deze oude fiets heeft Anne-Sofie jaren geleden blauw geverfd. De reden? Haar (nieuwe) fiets was gestolen en ze zou het voorlopig met dit oude beestje dat nog in de schuur stond moeten doen. Om te zorgen dat de fiets zo erg op viel dat hij minder aantrekkelijk zou zijn voor fietsendieven, verfde ze de fiets blauw en schilderde er ook nog bloemetjes op. Toen ik zelf een nieuwe fiets aanschafte kreeg ze mijn oude (best nog nieuwe) fiets. Maar dit schooljaar verhuisde Anne-Sofie naar Den Bosch en dus had ze daar ook een fiets nodig om iedere dag naar school te fietsen. Dus nam ze haar oude blauwe fiets mee naar haar nieuwe woonplaats en bewaarde haar andere fiets voor gebruik in Helmond. Helaas, waar ze bang voor was is onlangs gebeurd. Haar opzichtige fiets, (die op slot stond), werd gestolen op het station van 's Hertogenbosch. Ze is nu dus fietsloos in Den Boch. En dat is jammer, want dat betekent dat ze iedere dag drie kwartier eerder op moet staan omdat ze lopend naar school moet.

Wie o wie heeft er nog een oude fiets in de schuur staan (die misschien toch in de weg staat) en wil die wel af staan aan Anne-Sofie.

Romeo en Julia en het Dr. Knippenbergcollege.

Vanmiddag zijn Anne-Sofie en ik naar de musical van "De Knip" geweest. Anne-Sofie d'r oude school. Maar dit keer zat Anne-Sofie dus in de zaal. Het was een schitterende voorstelling, waaraan ook Marlotte en vriendin Kim weer mee deden. Ze speelden de moeders van respectievelijk Julia en Romeo. Wederom zagen we weer grote talenten schitteren. Het is zo mooi om ieder jaar weer de spelers van het jaar daarvoor te zien, die niet alleen in lichaamslengte gegroeid zijn, maar ook in acteerprestaties. Marlotte zette een zeer karakteristieke moeder neer. "Vooral haar 'stille' spel is heel goed" aldus Anne-Sofie en die kan het weten. Terwijl er een dialoog in een scène plaatsvindt waaraan Marlotte geen actieve rol heeft, speelt zij op de achtergrond haar stille spel, soms komisch, soms indrukwekkend vanwege een duidelijke karaktertrek van de personage en soms ontroerend. Toen zij als moeder bij het sterfbed van haar dochter aankwam, schoot ik dan ook meteen vol en kon die emotie bijna niet meer kwijtraken. Voor Kim was het de laatste keer en ook dat was best wel emotioneel. Maar gelukkig mocht zij samen met Marlotte en een medeleerling een prachtig lied ten gehore brengen waar de hele zaal van onder de indruk was. Er deden nogal wat jongelui mee die in de eindexamen klas zitten. Het zijn stuk voor stuk grote talenten, dus ik ben benieuwd of we van hen in de toekomst nog meer zullen horen. De school heeft inmiddels al een paar leerlingen gehad die inmiddels hun sporen in de theaterwereld al verdiend hebben. (Jorrit Ruis, Leon van der Zanden...) Dus wie weet.

p.s. Als iemand een video opname heeft van deze voorstelling, dan zou ik daar graag een dvd-tje van willen hebben!

Ook gij, Helmond.....

Dinsdag, 3e Paasdag. Bij het openen van de gordijnen.

Ja..het is gelukt........

......wij hebben nu ook een witte Pasen. Rond half 6 begon het te sneeuwen. Aanvankelijk nog wat aarzelend, maar uiteindelijk zette het toch door. Niet voor lang, maar het bleef toch wel even liggen.

Witte Pasen.

Wij hebben het hier in Helmond toch wel goed getroffen met het weer. Floris vertelde gisteren dat er in Utrecht sneeuw lag. Ook Frans bericht op ODD dat er in Delft sneeuw lag op Paaszondag en Nella stuurde deze foto van een witte 2e Paasdag 's morgens om 10 over 9 in Hazerswoude. En later op de dag, 's middags om 14.30 zag het er zó uit. "Brrrr." schrijft ze erbij.
Tja, het is 'bar en boos', zou m'n vader zeggen.

Paasbest.

Voor Mees heb ik vorig jaar een truitje gebreid van restjes wol. Een lapjestrui dus. Gisteren had hij hem aan. Tegen mijn eigen verwachting in is het wel een leuke trui geworden en zag Mees er op z'n paasbest uit. Reden om mijn belofte aan Saskia nu gauw waar te maken. De trui voor Karsten wordt nu snel afgemaakt.



Het was, zoals ik al zei gisteren, een zonnige dag. We zaten met een bijna voltallig gezin gezellig in de serre. Michiel probeerde tot grote hilariteit van Mees of hij nog saxofoon kon spelen. Het leverde een schaterende lachbui op, wat misschien genoeg zegt van m'n Michiel z'n spel. Vandaag is het meer een dag zoals voorspelt is door de weerdeskundigen. Koud! Er valt stofsneeuw en Anne-Sofie heeft vanmorgen toen ze naar haar werk reed gezien dat de sneeuw ook bleef liggen, maar na een half uur was het al weer weg. Toch hebben we vandaag nog in de tuin gewerkt. De voortuin ziet er weer netjes uit en is klaar voor de zomer. Ook op z'n paasbest, dus.

Ons Paasontbijtje.

Frans schreef op ODD dat er door veel mensen foto's gemaakt worden van hun eten dat ze in een restaurant of thuis tot hun genoegen geserveerd krijgen. Nou zo'n iemand ben ik ook. Als ik vind dat het eten dat op m'n bord ligt er mooi, creatief en vooral smakelijk uitziet, kan ik het niet laten om daar een foto van te maken. Het is eigenlijk een moderne manier om de kok te complimenteren. Als ik ergens van geniet wil ik dat graag vastleggen. Dus als ik geniet van met zorg bereid voedsel, leg ik dat ook graag vast. Van dit Paasontbijt heb ik ook echt genoten, ook al heb ik het zelf klaargemaakt. Wit kloosterbrood met zelfgemaakte zalmsalade en tomaat, rookvlees met sla, brood met hagelslag en Paasbrood met amandelspijs. En ...natuurlijk.... een zacht gekookt Paaseitje!

Koude Pasen? Hoezo?

Toen we vanmorgen in de auto stapten om naar de kerk te gaan, zeiden we tegen elkaar dat het mooi weer was. "Het zou toch koud worden?" Nou, dat komt misschien nog. Pieter Jan moest zingen en Marjan moest dirigeren, dus Piet en ik zaten weer gezellig naast elkaar. Dit keer vergezeld door Leendert. De dienst was mooi, vertrouwd. Het zingen door de cantory heel mooi en de saamhorigheid hoog. De preek was bekend (het is immers Pasen, en we weten waarom we dat vieren). Gelukkig kregen we weer allemaal een narcis uitgereikt ter ere van het paasfeest, zodat ik toch het bloemetje in huis kreeg, dat ik uit bezuinigingsoogpunt dit keer niet wilde kopen. Zo als iedere keer weer, viel mij het grote aantal kinderen op, dat na een inleiding door de predikante, naar de kindernevendienst vertrok. Veertig! telde ik er. Toen mijn kinderen klein waren, was er meestal een groepje van gemiddeld 10. Soms 3, soms 15, maar zeker nooit 40.!!!! Goed, toen we na de dienst buitenkwamen was het nog steeds mooi weer. Hé...dat was niet voorspeld! Na 2x thuisgekomen te zijn ( 1x extra, want ik had m'n handtas in de kerk laten staan en moest dus weer terug) nestelden we ons lekker met koffie en gebak in de serre. Het zonnetje scheen en dan is het in de serre altijd heel behaaglijk. De radio aan, cryptogrammetje in de hand, gezellig. De weersvoorspelling tijdens het nieuws kondigde opnieuw slecht weer aan: "In het zuiden van het land gaat het vanmiddag langdurig sneeuwen....". Heé, dat zijn wij toch. In het zuiden van het land? Ik wil nog wat in de tuin gaan werken, dan moet ik snel zijn. Nou, we hebben 2 uurtjes flink gewerkt, het was heerlijk weer en we hebben geen sneeuw gezien!!!

Alweer een feestje 2.

Over 2 weken is Annefien jarig. Maar in het kader van verjaardagsdruktespreiding, waren wij er gisteren al om te feliciteren. Annefien had gezorgd voor echte Bosche Bollentaart. Marlynn mocht er ook bij zijn, en lekker meesnoepen bij oma (en al was het alleen maar voor de foto, het was toch lekker, dat ene hapje).

Zin om weg te gaan hadden we niet, dus gingen we naar de Chinees om eten te halen.

Alweer een feestje.

Ter ere van hun beider verjaardagen gaven Annemarie en Floris een feestje.

Ik vind het altijd leuk om dan de vrienden van Floris of de familie van Annemarie weer eens te ontmoeten.

Annemarie en Floris hadden het erg gezellig gemaakt....

Er was lekkere drank...
..en er waren lekkere hapjes.

En er waren leuke mensen.

Eten in een bomvolle kerk.

Ter ere van Floris z'n verjaardag zijn we uit eten geweest in Utrecht. Annemarie had gereserveerd en Pieter Jan en ik waren ruim op tijd om nog wat rond te kijken in de binnenstad van Utrecht. De eetgelegenheid waar we zouden samenkomen heette Olivier. Van buiten een gewoon monumentaal huis (zie foto, waar P.J. op staat.). Maar toen we binnenkwamen bleek dat we een kerk betraden. Een echte zogenaamde schuilkerk dus. De entree was maar een klein gangetje, langs de grote ramen. Daarna ga je weer een deur door en dan sta je in een grote kerkzaal die omgetoverd is in een eetcafé. Het was er erg gezellig, maar wel erg luidruchtig. Maar dat komt ongetwijfeld door de gebruikelijke akoustiek die bij een kerk hoort.

Schuilkerken kwamen na de Reformatie veel voor. De zogenaamde godsdienstvrijheid gold alleen voor de 'staatskerk': de Gereformeerde/Nederlands Hervormde Kerk en voor de Joodse- of niet Nederlandse religies. Het was aan groepen met een andere geloofsovertuiging (dus met name de Rooms Katholieke) niet toegestaan er eigen kerkgebouwen op na te houden. Zodoende ontstonden de schuilkerken. Bestaande gebouwen werden omgebouwd als kerk, waarbij de originele voorgevel behouden werd, zodat men niet zag dat het om een verboden kerk ging. In de grote binnensteden waren dat voornamelijk monumentale woonhuizen. Of een rijtje van huizen, alsof er meerdere families woonden, maar in werkelijkheid was het dus achter de voorgevel één kerk.

Schuilkerken zijn nu niet meer nodig. Erger nog, kerken zijn bijna helemaal niet meer nodig. Althans niet met zovelen in de binnenstad. In Helmond is er zelfs al een kerk in gebruik als supermarkt. Ik moet zeggen dat ik daar meer moeite mee heb, dan wanneer er een eet en drink gelegenheid van wordt gemaakt. Waarom eigenlijk? Misschien omdat een kerkgebouw toch een ontmoetingsplaats van mensen moet zijn en geen handelsplek?

Maar goed, wij hebben elkaar dus ontmoet ter ere van Floris'verjaardag.

Er werd bijgepraat...

..en er werden cadeaux gegeven.

Anne-Sofie had een "chinees"cadeau voor Floris, waarbij de jarige het passende gezicht trok.

Olivier opent binnenkort ook een vestiging in Leiden, in het oude voormalige Elisabethziekenhuis. Het lijkt me de moeite waard om daar dan ook eens een kijkje te gaan nemen.

De Kalverstraat in Amsterdam.

Ludieke etalagepoppen

Gezien in de Kalverstraat in Amsterdam in de etalage van H&M.

Grapje.

Deze foto's zijn gemaakt op de tentoonstelling "Amsterdam en Oranje".

Amsterdam en Oranje.

Gisteren hebben we de tentoonstelling "Amsterdam en Oranje" bezocht. Daar zagen we deze troon, gebruikt door o.a. Koningin Wilhelmina. De troon is gemaakt van de lievelingsstoel van Anna-Palowna. (Geloof ik. Ik weet het niet meer precies. In ieder geval door een echtgenote van één van onze koningen t.g.v. de inhuldiging van haar man). De geboorduurde W is er speciaal voor Wilhelmina op gemaakt, die in 1898 op achtienjarige leeftijd ingehuldigd werd.

Pieter Jan kijkt op tegen de Koningin.

De Amsterdamse wieg, geschonken door de bevolking van Amsterdam t.g.v. de geboorte van prinses Juliana. Ook Beatrix en haar zusjes (behalve Margriet, want die werd in de oorlog in Canada geboren), Willem-Alexander en zijn broers en Catharina-Amalia en haar zusjes hebben in deze wieg gelegen.

Het jurkje dat Beatrix droeg toen haar moeder Juliana ingehuldigd werd in de Nieuwe Kerk in Amsterdam in 1948..

Een erepoort zoals die in de jaren rond de vorige eeuwwisselling geplaatst werd als er een Oranjefeest was.

Familieportret.

Deze foto van ons gezin is gemaakt op 15 augustus 1982. Van links naar rechts: Michiel, Nellie, Floris op de arm van Pieter Jan en Guido daar voor.

Corien jarig. Een impressie..

Corien hield receptie.

Gezellige verjaardagsvisite. Onke was er ook met haar tweelingzoons.

Neefjes en nichtjes ontmoetten elkaar weer.

Drie nichtjes lieten een stukje cabaret zien.

Abel liet aan tante Nella zien in hoe verre hij het lopen al machtig is.

Drie generaties aan de bar. Jong geleerd, oud gedaan.

Annefien met de bril van Marjan.

Benthe, Emma en Eva.

Teunie met Pieter Jan.