"Weet je dat je paleis Soestdijk kunt bezoeken?" vroeg Pieter Jan mij gisteren. "Eh,....ja, maar toch alleen maar door de inwoners van Soestdijk, Soest en Baarn?", was mijn antwoord. Nee, dat is niet zo, iedereen kan dat, dus waarom wij niet? Paleis Soestdijk, die naam heeft voor mijn generatie toch wel iets magisch. We kennen allemaal nog wel de platen van de Pro Juventute kalender waar de prinsesjes op te zien waren, spelend in speelkamer of in de tuin. Later, toen ze ouder werden, poserend met hun ouders op de bank. Het was allemaal zo vertrouwd, alsof we er zelf regelmatig kwamen. Het was niet alleen het woonpaleis van Koningin Juliana en haar gezin, maar ook haar werkpaleis. Ieder overleg van de Koningin met haar ministers vond plaats op Soestdijk. Buitenlandse staatshoofden, diplomaten en andere belangrijke personen werden daar door Hare Majesteit ontvangen. Ook kabinetsinformateurs en -formateurs moesten voor ieder overleg de weg naar Paleis Soestdijk afleggen. Nieuwe regeringen poseerden met de Koningin op de trappen van het bordes. Datzelfde bordes waar ieder jaar onze vorstin met haar gezin de felicitaties in ontvangs nam van de vele defilégangers die op 30 april, haar verjaardag, naar Soestdijk togen. Ik ben zelf 2x op Paleis Soestdijk geweest als deelneemster van dat, inmiddels historische, devilé. In 1966 en 1969. Beide keren was het een bijzonder zonnige, dus feestelijk dag. De uitdrukking 'oranje zonnetje' is volgens mij in die jaren ontstaan. Beide keren kwam ik enorm enthousiast thuis. Het was een gezellig, puur hollands samenzijn van Oranje-fans. En dan bedoel ik natuurlijk geen voetbalfans. Veel zag je niet. De hele ochtend stond je in een lange rij langs de snelweg en langzaam schoof je in de richting van de ingang van de paleistuin. Maanden van tevoren had je al een toegangsbewijs aan moeten vragen bij de Baarnse Oranjevereniging. De rechter ingang ging je erin, je liep langs het bordes (..doorlopen...doorlopen..werd er steeds geroepen door de organisatie) en via de linker ingang stond je weer buiten de tuin. Klaar. Voorbij. 5 tot 7 minuten was je binnen, waarvan 15 tot 30 seconden vóór het bordes. Onze kroonprins, Willem-Alexander heb ik daar in 1969 zien lopen, als 2-jarig mannetje met een grote ballon in z'n handjes. We kregen dat jaar een toegift, want de koningin maakte na afloop een autoritje langs het publiek buiten het hek, samen met haar man.
Ja, ik wil dat paleis wel vanbinnen zien. Via de
web-site heb ik kaartjes besteld en zaterdag 19 april gaan Pieter Jan en ik dus een kijkje nemen. Er mag maar een beperkt aantal mensen tegelijk naar binnen en altijd onder begeleiding van een gids. Dit, omdat door achterstallig onderhoud het Paleis niet bepaald geschikt is voor al te grote groepen mensen. Wie ook een bezoekje wil brengen moet snel zijn, want als de grote renovatie begint, gaat het paleis weer voor jaren dicht. Op 30 april is trouwens alles al vol geboekt.
Vandaag wordt er, in het kader van het carnavalsgebeuren, een boerenbruiloft gevierd in Stiphout. Het echtpaar van dit jaar viert hun zoveel jarig huwelijk in de stijl van het begin van de 20ste eeuw. In optocht trokken ze door de straten van Stiphout, omringd door hun gasten en de boerenkapel. Ook ik zou mee moeten lopen met mijn saxofoon, maar omdat Anne-Sofie vandaag haar 19e verjaardag viert en ik dus visite kon verwachten wist ik niet zeker of ik mee kon lopen. Ik liet het afhangen van het feit of ik op dat moment visite had. En ja hoor, om kwart voor 11 stonden Frans en Corien op de stoep.
Veel te vlug! Maandenlang heb je er naar uitgekeken....
Het publiek variëerde van zeer jong tot stokoud. Ook kleine Marlynn was er.
Ik kan het me nog herinneren! Deze foto werd gemaakt in de voorkamer. Er kwam een fotograaf aan huis. Mijn ouders waren toen 34 jaar. Van mij werd toen ook een foto gemaakt waar ik alleen op sta. Mijn moeder vertelde later dat dat gedaan werd omdat er van mijn broertjes ook ooit een foto gemaakt was door een echte fotograaf, maar dat was nog voor mijn geboorte. Ik had dus nog een foto tegoed. Ik had een jurkje aan van dunne wol gebreid. Mijn moeder had een wit kanten bloesje aan, zo eentje die Anne-Sofie 2 jaar geleden ook gekocht heeft, maar dan meer getailleerd. Maar de stof deed mij sterk aan dit bloesje op deze foto denken.
Behalve Annemarie en Floris. Maar die waren wel de eersten die ons een gelukkig nieuwjaar wensten. Om o.15 uur belden ze al vanaf het dak van Annemarie's huis.
De jaarwisselling is hier rustig verlopen. Luisterend en kijkend naar Jan-Jaap en Paul werd het al gauw 24 uur. Het vuurwerk rondom het huis was mooi. Na de buren gelukkig nieuwjaar gewenst te hebben, liepen we nog even tussen de knallen door naar Marjan en Piet en daarna naar Els en Ad. Ook die hadden de jaarwisselling in kleine tot zeer kleine kring beleefd.
