Neven en nichtenreünie

Neef Piet en zijn vrouw Marie-Louise namen het initiatief om een reünie te organiseren. Bijna iedereen was er. Zelfs uit Canada was er een neef overgekomen. En dat werd door iedereen enorm op prijs gesteld.

Er werden veel foto's gemaakt door iedereen. En natuurlijk kan een groepsfoto niet ontbreken. De vier kleinkinderen die vernoemd zijn naar de zelfde Opa Pieter (overleden in 1945) moesten natuurlijk ook gezamelijk op de foto. (Rechts op de foto de Canadese Pieter.)

Piet en Marie-Louise hadden goed gezorgd en als verrassing kregen we een rondrit door de Peel in een speciaal hiervoor bestelde touringcarbus. Ik heb mijn fototoestel goed kunnen inleiden.

YES!!!! ...Een nieuwe!

Pieter Jan vindt dat ik niet zonder fototoestel kan. Dus nam hij een middag vrij om voor mij een nieuwe te gaan kopen. De Schat! Vrijdagavond overhandigde hij mij een nieuwe! Weer een Canon, maar een nieuwer model: de ixus 70. Net op tijd om foto's te maken van de neven- en nichtenreünie afgelopen zaterdag. Maar eerst nog een beetje oefenen. Hier een foto van Mees die een poging doet hond Zicko van onze buren te aaien.

De laatste avond.

Ra..ra.. waar keken wij naar?

Naar de Noordzee! We genoten van het schitterende uitzicht over de gigantische waterplas.
Toen het donker werd gingen we naar de bar om onze laatste avond van de vakantie uit te drinken.
Toen het bedtijd werd gingen we naar onze hut. Daar heb ik die nacht regelmatig voor het raampje gestaan om te genieten van de maan die over de zee scheen. En lichtjes van olieplatforms, andere schepen of vuurtorens in de verte (we voeren nog lange tijd langs de Engelse kust). Verder totale donkerte, iets wat voor ons in Nederland bijna uniek is geworden. Het was voor het eerst dat we een buitenhut hadden (dus met een raampje) en we vonden dat toch wel heel erg prettig. Het is net of de hut groter is, terwijl dat toch niet zo is.

Tja, nu we zijn alweer een week terug. Het lijkt allemaal alweer lang geleden. Ik verlang alweer naar het volgende uitje.

Scarborough fair.

Dus dit is nou Scarborough Fair, zei Corien, toen we de haven van Scarborough bezochten en in de verte het reuzenrad van de kermis zagen. Het kwam me vaag bekend voor... Scarborough .. fair...? Het is een nummer van Simon en Garfunkel, zei Corien en ze neuriede me de melodie voor. Het wijsje ging niet meer uit m'n hoofd. De hele dag hoorde ik die melodie en ineens hoorde ik zelfs een saxofoon de 2e stem spelen. Toen wist ik het weer. Met mijn saxofoonensemble hebben we dit de afgelopen weken ingestudeerd. Dus Scarborough is een plaatsje aan de Engelse kust en Simon en Garfunkel zingen over de permanente kermis daar. Heb ik nooit geweten, maar nu snap ik de titel van ons saxnummer! Klik hier als je Simon en Garfunkel wilt horen, of hier als je liever van de versie van Sarah Brightman houdt. Van de versie van ons ensemble heb ik helaas geen opname. Jammer hè?

Auto voor smalle straatjes.

In het Engelse plaatsje Filey zag ik het kleinste autootje wat ik ooit gezien heb. Maar nog bijzonderder was dat er zelfs nog 2 hondjes in de achterbak zaten, wachtend op hun baasje. Ik vraag me af hoe groot dat baasje is. Volgens mij kan die echt niet al te dik zijn. Hij/zij was in geen velden of wegen te bekennen, dus ben ik na enige tijd toch maar weer doorgelopen.

Proost!

Wie met Frans op reis naar Engeland gaat ontkomt er niet aan om eens te proeven van een echt engels biertje. Zoals je ziet heb ik me er aan gewaagd en het viel niet tegen. Maar de volgende keer nam ik toch maar weer een glas droge witte wijn. Saai hè?

Waar waren we gebleven....?

O ja........Op 19 september bezochten we dus de Minster Cathedral in York. Dat schreef ik al eerder vanuit Engeland, met daarbij de opmerking dat jullie de foto's nog te goed houden. Goed, hier zijn ze dan. Het is een schitterende kerk en als je een beetje verstand hebt van de klassieke bouwstijlen dan kan je hier je hart ophalen. Frans doet een studie kunstgeschiedenis en voor hem was het allemaal heel herkenbaar en hij wist dan ook het een en ander uit te leggen, waardoor alles ineens een stuk interessanter werd. Ik denk dat Anne-Sofie het vast ook heel interessant zou vinden. (Dus A.S. dan weet je nu waar je de volgende keer met Robin heen moet gaan). Wat ikzelf het meest opmerkelijke vond, dat is de graftombe van Matthew Hutton. Hij was aartsbisschop van 1595 tot 1606 en is afgebeeld in een zeer luie houding, liggend op z'n zij en steunend op z'n linker onderarm. Opmerkelijk is dat z'n kleding niet opzij valt, maar stijf staat alsof de man rechtop staat.

Kapoet......!!!!!

M'n fototoestel is kapot! Dat is voor mij een ramp. Gisteren lag Mees, slaapdronken uit de auto geplukt, op Anne-Sofie d'r borst na te soezen. Een plaatje waard, maar helaas. Zondag al drong het tot P.J. en mij door dat het toestel kapot was, maar toch wilde ik proberen dit ontroerende momentje vast te leggen. Maar nee hoor, ik hoorde alleen wat geratel en er verscheen een wazige foto op het display'tje. Wat nu???! Voorlopig geen nieuwe foto's en sparen voor een nieuwe? Tja, dat zal wel moeten, want zonder fototoestel kan ik niet.

Engelandvaren.

Dat was weer een druk weekend, dat we achter de rug hebben. Vrijdagavond werd het laat omdat Anne-Sofie op moest treden met een band, die plotseling zonder zangeres zat. In 2½ week tijd moest ze zo’n 15 liedjes instuderen. Maar het ging allemaal goed en iedereen was tevreden en nu is ze gevraagd om de vaste zangeres te worden. Om 2 uur lagen we in bed.

De volgende dag was het uitje van m’n koor, dus was ik er al weer vroeg uit. De ochtend hebben we al fietsend op een tandem een puzzel/fototocht gedaan en ’s middags, na een heerlijke lunch, een workshop line-dancing. Allemaal heel inspannend en ik kwam doodmoe thuis.

’s Avonds was er het feest bij Guido en Ilse ter gelegenheid van de verjaardagen van Guido, Michiel en Marieke. Het werd dus weer laat, maar het was dan ook erg gezellig!!!! Het was een heel gemeleerd gezelschap omdat zowel de vrienden van M&M en van G&I er waren.

De tuin was heel gezellig verlicht en versierd.

Zondagmorgen vertrokken we naar Delft, waar we na de lunch met Frans en Corien op weg gingen naar Filey, dat ligt bij Scarborough in Yorkshire, Engeland. We voeren af uit de haven van IJmuiden en vanmorgen kwamen we aan in de haven van Newcastle waar we werden verwelkomd door Queen Elisabeth 2.

Maandagmiddag hebben we het dorpje Filey verkend en de eerste boodschappen gedaan. We logeren in een stacaravan op een vakantiepark. Het is een park met alleen maar deze accommodatie. Gewoon kamperen in een tent is niet mogelijk. Maar het is best gezellig.

Gisteren hebben we het huis bezocht van de echte James Herriot in Thirsk en vandaag hebben we een bezoek gebracht aan York, waar we de Minster Cathedral bezocht hebben. De foto's daavan houden jullie nog te goed. Maar je kunt ook vast kijken op ODD.

Op de laatste foto een doorkijkje vanaf onze boot, de 'King of Scandinavia', naar de 'Queen Elizabeth 2.'

Op schoot bij Koningin Emma.

In 1987 waren we op vakantie in Zeeland. Daar zagen we dit monument voor Koningin Emma, op de Dam in Middelburg. "Ik wil op schoot zitten", riep Floris, de daad bij het woord voegende.

"Nederland is groot in alles waarin een klein land groot kan zijn", is een beroemd geworden uitspraak van deze geliefde Koningin - Regentes. Emma van Waldeck-Pyrmont werd geboren in Aroldsen (Duitsland) op 2 augustus 1858 en overleed op 20 maart 1934 in Den Haag. Zij huwde op 20-jarige leeftijd met Koning Willem III, die ruim 40 jaar ouder was. Ondanks het leeftijdverschil was het een redelijk gelukkig (verstands?)huwelijk. Koning Willem III was eerder getrouwd geweest maar overleefde zijn vrouw en ook de 3 uit dat huwelijk geboren zoons. In 1880 werd Wilhelmina geboren, het enig kind van Willem en Emma. Wilhelmina werd op 10-jarige leeftijd koningin omdat haar vader overlijdt, maar haar moeder Emma zal tot haar 18de verjaardag voor haar de troon waarnemen.

Neuro Linguïstisch Programmeren.

Tot afgelopen donderdag zeiden de letters NLP me niets bijzonders. maar nu weet ik dat die letters staan voor: Neuro Linguïstisch programmeren. Met 2 vriendinnen ben ik naar een (gratis) workshop in Baarn geweest, waar ons eens uit de doeken gedaan werd wat het precies inhoudt. Aan het eind van die workshop werd geprobeerd om je (enthousiast geworden door het gelikte verkooppraatje) in te laten schrijven voor een 18-daagse cursus à 2400 euro. Maar dat hebben we maar niet laten gebeuren. Toch was het de moeite waard om daar die avond aanwezig te zijn. NLP is een vrij nieuwe richting in de psychologie en gaat uit van de bestudering van het gezonde brein. Door jarenlange observatie van gezonde mensen probeerde men de preciese werking van de hersencellen te ontdekken. Voorbeeld: vraag je aan iemand waar hij z'n autosleutels gelaten heeft, dan zie je dat die persoon even pijlsnel z'n ogen naar links richt en vervolgens het antwoord geeft. Vraag je bijvoorbeeld een interieurontwerper om advies, dan kijkt hij peinzend naar rechtsboven en komt met suggesties. Links in de hersenen zitten namelijk de herinneringen en rechts het creatieve centrum. Door heel even de ogen die kant op te bewegen worden die gebieden geactiveerd.

Zo ging het de hele avond door met voorbeelden. Door je gesprekspartner goed te observeren kan je aan de lichaamstaal veel over die persoon te weten komen. Bijvoorbeeld door de oogbewegingen of het verwijden van de pupillen. Maar door trucjes kan je dus ook bepaalde hersengebieden die je weinig gebruikt, bij jezelf activeren. Het kan een manier zijn om zekerder in het leven te staan en meer succes te hebben. Het instituut die de workshop gaf ( De New Life University) geeft cursussen aan particulieren maar voornamelijk aan groepen personeel van bedrijven. Maar er zijn veel meer instituten die deze cursussen geven. Emiel Ratelband, b.v. werkt ook vanuit dit neuro liguïstisch denken. En ook de volksuniversiteit geeft cursussen NLP, maar dan veel goedkoper. Wie meer wil weten over dit onderwerp klikt hier of hier.

De pispaal.

Op het feest van de Weve was ook voor een sanitaire voorziening gezorgd. Voor de dames was er een mobiel toilethuisje, maar de heren moesten voor (deze pis)paal gaan staan. Of er ook daadwerkelijk gebruik van gemaakt is betwijfel ik. Mij lijkt dat de mannen dan toch liever even naar hun eigen huisje liepen.

Historisch Schagen.

In Schagen wordt in de zomermaanden juli en augustus iedere donderdag een folkloristische dag gehouden, met iedere week een historische optocht en andere evenementen zoals zang en (volks)dans. Ik heb m'n ogen uitgekeken naar de vele, vele kinderwagens die te zien waren. Allemaal originele, oude exemplaren die zo uit een museum waren weggehaald. Aan de optocht deden mensen van alle leeftijden mee. Iedereen die in originele kledij gestoken is mag meelopen.

De kinderen krijgen er speciaal vrij voor van school. Ook oude poppenwagens door de kindertjes geduwd, zagen we in de optocht.

Varkenskunst

In een winkelcentrum in het centrum van Schagen (N-Holland), zagen wij dit kunstwerk. Beschilderde varkens. Heel mooi en 't is weer eens iets anders dan eieren.

Eva Cassidy

2 Weken geleden luisterde ik op een zondagmiddag naar de radio. Plotseling hoorde ik een prachtige versie van het lied; Fields of Gold. Wij (Ons koor "Confetti") hebben dat nummer ook op ons repertoire staan. Maar zó mooi! hebben wij het nog nooit gezongen en zullen we het ook nooit zingen. Het was werkelijk zo mooi, zo prachtig, gevoelig, begrijpend. Zo mooi had ik het ook nog nooit gehoord. Het bleek gezongen te worden door ene Eva Cassidy. "Ze is zo'n 10 jaar geleden op 33 jarige leeftijd overleden aan kanker. Ze wilde graag een album uitgeven maar kon nergens een platenmaatschappij vinden die met haar in zee wilde gaan. Na haar dood heeft haar man in eigen beheer toch het album uitgegeven en dat werd later gekozen tot het album van het jaar. " aldus de presentator op de radio. Eva Cassidy is pas na haar dood door het grote publiek ontdekt. Op You Tube vond Anne-Sofie een filmpje van haar. Het is één van de weinige opnames van haar, genomen door een amateurfilmer. Klink hier, geniet en oordeel zelf.

Mees en de hondjes. Deel 2.

De hondjes zijn alweer zo groot dat ze bijna afscheid moeten gaan nemen van hun mamma. Mees en ik zijn ook even afscheid gaan nemen. Mees vond het soms leuk, maar toch wel een beetje eng. We belden opa op, of hij ook even kwam spelen.

Het Buurtfeest van de Weve.

Een uur nadat we zaterdag teruggekomen waren uit Callantsoog waren we al weer op onze volgende activiteit: Het buurtfeest. 's Middags deden Pieter Jan en ik mee met het jeu-de-boullen. Aan het eind van de middag was er een barbeque en 's avonds muziek en cabaret. Voor de kinderen uit de buurt waren er de hele middag spelletjes en een springkasteel. Ook Meesje en z'n pappa en mamma kwamen even bij opa en oma kijken.

Computermamma.....................

.............................................................houdt haar site bij op vakantie!