Pieter Jan's verjaardag, een gezellige dag.

Vanwege de familiedag werd Pieter Jan's verjaardag een dag later gevierd. Er moesten nogal wat mensen door omstandigheden laten afweten. Maar diegenen die wel kwamen brachten een hoop gezelligheid mee.

Getuige deze foto's.

Ook Emma was van de partij. Zij heeft zich prima vermaakt met de kleurplaten en de puzzels.

Guido sprak de buren weer eens......

......en Michiel en Anne-Sofie zorgden voor een muzikaal intermezzo.

Vriend en vriendin hadden ook weer even tijd voor elkaar.........

...en Mees was weer eens het middelpunt, zijn box stond midden in de kring.

Familiedag 2007

(Klik op de groepsfoto om hem uit te vergroten)

Gisteren was de familiedag van mijn familie. Het leuke vond ik dat nu ook de kinderen en kleinkinderen van tante Frouk er waren. Natuurlijk werd er gekeken naar gelijkenissen in het gezicht. Maar waar iedereen het over eens was, was wel dat de 4 neven ( 2x 2broers) heel veel op elkaar zijn gaan lijken. Meer dan vroeger. Jammer dat neef Peter er niet bij kon zijn. Na de neven wilden natuurlijk ook de 2 nichtjes samen op de foto. Met hun favoriete voorwerp in de hand!

En natuurlijk genoten we ook allemaal weer van de kinderen. Iedere keer zijn er weer meer. Dit keer waren Mees en Abel de nieuwelingen. Maar ook zij hadden het prima naar hun zin.

Het was echt een hele gezellige middag. Tante Frouk had het goed verzorgd. En nu maar hopen dat Nella en Marieke er volgend jaar ook weer bij kunnen zijn.

Anne-Sofie wint Open Podium 2007

Afgelopen donderdag werd er op het Knippenbergcollege weer het jaarlijkse open podium gehouden. Dit keer in de grote aula, vanwege het grote aanbod van kandidaten. Het was een oergezellige muzikale avond waaraan 10 bandjes en 9 solisten meededen. Het niveau vonden we erg hoog. Het was fantastisch om te zien hoeveel werk al die jonge mensen gemaakt hadden van hun optreden. Er werd echt keihard gewerkt. Er werden in beide categorieën 3 prijzen uitgereikt. Een 1e, 2e, en een 3e prijs. Bij de bands ging de 1e prijs naar "Bag on wheels" die een heel muzikale performance neerzetten. En van de solisten won Anne-Sofie de eerste prijs, met een nummer uit de musical "Rent": 'Take me baby!'. Ook Anne-Sofie maakte er een fantastische performance van. Ze ontving een trofee in de form van een microfoon en een leuk geldbedrag. Maar het allermeest was zij verrukt van de lovende reakties uit de zaal tijdens het optreden en na afloop. Klik hier om haar optreden zelf te zien.

Creatief met kurk.

Wij hebben een bevriende leverancier die ons dagelijks verbazingwekkende, ontroerende en/of leuke filmpjes, cartoons of wetenswaardigheden etc. via de mail aanlevert. Sommige zijn echt heel leuk of indrukwekkend, de moeite waard. Sommige zijn saai en bekijken we nauwelijks. Maar er zit regelmatig iets bij waar we echt plezier om hebben of waar we heel verrast over zijn. Zo ook dit filmpje. De vraag bleef echter, wat doe je als je kurk in een net aangesproken wijnfles is beland, doordat je heel onhandig de fles ontkurkt hebt en uiteindelijk het brokstuk maar naar binnen geduwd hebt. Ga je dan ook op deze manier te werk, met alle risico van dien, of laat je de kurk lekker dobberen. Wat is uiteindelijk het nut van deze hele handeling? Gewoon leuk? In ieder geval vonden wij het leuk genoeg om het jullie te laten zien. Klik hier om het filmpje te bekijken.

Happy family

Het was 1979. Florisje was 2 maanden oud. Guidootje 1½ en Michieltje 3½ jaar. En wij waren 26½ en 35 jaar. Leuk hoor, drie jongetjes. Wij waren heel gelukkig met ons drietal. Ze waren alledrie heel verschillend van uiterlijk, maar ook van aard. Het was een spannend avontuur, zo aan 't begin van een 'groot' gezin. In augustus zou Michiel naar de kleuterschool gaan. Dat was voor ons het begin van een lange schoolloopbaan als ouder. En als alles meezit, wordt over 2 maanden deze loopbaan voor ons afgesloten, als Anne-Sofie haar VWO-diploma in ontvangst hoopt te nemen. Maar dan zullen er nog vele jaren volgen voor Anne-Sofie, voor ze uiteindelijk op de plaats van bestemming is. We zullen voorlopig nog wel een poosje moeten sponsoren en aan de zijlijn mee mogen kijken, maar oudergesprekken en helpouder zijn, of in de ouderraad zitten, dat zal er dan niet meer bij zijn.

Zingen in Helenaveen

Vandaag heeft Pieter Jan met de Cantorij gezongen in Helenaveen. Het Protestants kerkje aldaar is een zogenaamd waterschapskerkje, een klein 19e eeuws monumentje. Het stamt uit de tijd van de ontginningen door Rijkswaterstaat. In het hoofdzakelijk katholieke zuiden kwamen door de werkzaamheden van Rijkswaterstaat heel wat protestantse werknemers te wonen. Voor die werknemers bouwde Rijkswaterstaat kerkgebouwtjes, de Waterschapskerkjes. Dit kerkgebouwtje in Helenaveen werd door de Hervormde Gemeente gebruikt, de Gereformeerde Kerk hield de diensten bij iemand in de huiskamer: de huiskamerkerkdiensten. Tegenwoordig is dit fraaie kerkgebouwtje na de fusie van de Hervormde en Gereformeerde Kerk, in gebruik door de huidige Protestantse Kerk in Nederland.

Fietsen met Mees

Vandaag heb ik weer eens een middagje doorgebracht met Mees in Eindhoven. Nadat hij zich heerlijk had uitgeleefd in z'n loopstoeltje in de tuin en mamma had uitgezwaaid, ging hij eerst eens lekker slapen. Na z'n middagslaapje hebben we een fietstochtje gemaakt door het buitengebied bij het Genneperpark. Ik had wat moeite met op en afstappen en had daardoor niet veel zin om foto's te maken. Maar we hebben samen veel gepraat en gezongen en hadden het allebei heel erg naar ons zin. Soms stond er wel een licht briesje maar met z'n cappuchonnetje op had Mees daar geen last van.

Mees in de Warande

In zomer tenue, startklaar om op weg te gaan. Onderweg kwamen we al schapen met lammetjes tegen. In de Warande zagen we een broeden zwanenpaar.

Opa was er ook. Als je deze foto ziet hoor je Mees lachen. Ze hadden dikke pret.

Op het zadel van opa's fiets. Dat is pas leuk.

Even veilig op opa's arm bekijken of dit wel te vertrouwen is.
"Dat hek! Is dat wel stevig genoeg?"
Een geitje en een slingeraapje!

"Ja, het is toch wel leuk hier. Mijn teentje jubelt ervan!"

De burgermeester is boos.

Burgemeester Jacobs van Helmond is boos op z'n burgers, omdat ze niet massaal gehoor gaven aan het alarm. Ze gingen gewoon door met waar ze mee bezig waren: tuintje sproeien, hockyen, vissen of lekker van het mooie weer genieten in de tuin. Ook werden de sportwedstrijden niet meteen afgebroken. Dat stond gisteren in de krant. Ik voel me natuurlijk aangesproken. Maar toch denk ik dat de burgemeester ook z'n hand in eigen boezem moet steken. Als een uur na het alarm (wat overigens veel te kort duurde, want veel mensen hadden het niet eens gehoord. Die sliepen nog of stonden onder de douche) de luistereaars van de regionale omroep naar de radio gaan bellen omdat ze niet begrepen waarom dat alarm ging en als die radiomedewerkers dan zelf naar de brandweer moeten gaan bellen om te vragen of er iets aan de hand is, dan neem je zo'n alarm niet echt serieus. Ik denk dat er in de evaluatie van deze ramp nog wel het nodige gezegd gaat worden. Zie ook ODD

Waarom moest je poederen?

Waarom moest je poederen, vroeg één van m'n kinderen. Ja, toen er nog geen pampers waren die de billetjes droog hielden, wilde het nogal eens voorkomen dat babybilletjes last van luieruitslag hadden. Door de urine en de ruwe stof van de luier ging het tere huidje kapot. Dat gaf oppervlakkige wondjes die op hun beurt ook weer vochtig waren. Daarin liep dan weer de urine en dat was pijnlijk en de wondjes genasen slecht. Om de wondjes toch enigszins droog te houden strooide je er wat babypoeder of talkpoeder op. Daarna blies je het weer weg, want te veel poeder gaf weer een koeklaag en dat verergerde de kwaal weer. Toen ik zelf kinderen kreeg was de werking van poeder alweer achterhaald. Wij gebruikten babyzalf. Maar ik vraag me af of er in geval van hardnekkige luieruitslag toch nog wel eens gepoederd wordt.

Mees heeft gelukkig geen last van luieruitslag. Wel van oorpijn, eind vorige week. Gelukkig heeft hij medicijnen gekregen en is het leed nu bijna geleden. Vandaag was hij weer bij mij. En dat is soms heel vermoeiend voor Mees. Getuige deze foto. Al drinkend viel hij in slaap. Toen z'n flesje leeg was kon ik hem zo z'n in bedje leggen.

Geen paniek in Stiphout!

Tussen half 10 en 10 uur hoorde ik de sirene gaan. Hé, het is geen maandag en niet de eerste van de maand dus er is iets aan de hand. Ik ging naar buiten en constateerde een grote rust. Waar is iedereen? Niemand in paniek de straat op? Na enige tijd stopte de sirene weer. Net toen ik weer naar binnen wilde gaan kwam de overbuurman naar buiten: "Er is brand op het industrieterrein. Ik werd vanmorgen wakker van de stank en zag een dikke rookwolk. Ik ben er met de auto naar toe gereden." O, dacht ik, dus toch reden voor paniek. Inderdaad, met een beetje fantasie rook ik wel iets, maar niet verontrustend. Ik weer naar binnen en alle ramen en deuren gesloten en de radio en televisie aangezet, volgens de voorschriften. Maar niks hoor, geen enkele mededeling. Eindelijk rond een uur of 11 werd het programma onderbroken omdat er zoveel luisteraars gebeld hadden waarom de sirene gegaan was. De radiomedewerkers hebben toen naar de brandweer gebeld en die vertelden dat er inderdaad brand op 't industrieterrein was. Ja, inderdaad je kan maar beter binnen blijven en ramen en deuren dichtdoen. Inmiddels rook ik niks meer buiten en het mooie weer lokte ons toch maar de tuin in.

De radio wekte niet echt de indruk dat het alarmerend was. Op straat was nog steeds alles rustig. Ik zag de buurvrouw met de hond naar buiten gaan en we dachten: "Als 't hondje naar buiten mag, dan wij ook. Laat ons maar eens gezellig naar Guido en Ilse gaan om in de tuin te zitten". Guido en Ilse hadden helemaal geen sirene gehoord en dus ook geen waarschuwing ontvangen. Ze zaten lekker in de tuin van hun nieuwe tuinset te genieten. Dus toen ik op ODD de wederwaardigheden van Bob en Saskia las, was ik wel een beetje verbaasd. Want, zoals je uit mijn verhaal wel af kunt leiden: geen paniek in Stiphout. Gelukkig zaten wij net iets te ver van de brand.

Waar moet ik poederen?

Deze foto is gemaakt in het voorjaar van 1958. Dat denk ik tenminste, maar het kan ook eerder zijn. In ieder geval niet later. Ik zat op de kleuterschool en er kwam een fotograaf om foto's te maken. Het jurkje dat ik daar aan heb was rood, maar dat kan ik me niet meer herinneren. Mijn moeder heeft 't me ooit verteld. We zaten op een bank te wachten tot we aan de beurt waren. Tegen ieder kind vertelde de juffrouw waar ze moest poederen. Mijn vriendinnetje was voor me en ik hoorde de juffrouw

tegen haar zeggen: "Je weet wel waar je poederen moet, hè?" Ja zij wist dat wel. Maar ik niet. Dus toen ik aan de beurt was wachttte ik tot de juffrouw zou zeggen waar ik poederen moest. Maar die dacht ongetwijfeld : "Nou weten ze 't wel. Ik heb 't al zo vaak gezegd." Ik had nog nooit een baby van dichtbij gezien, laat staan een schone luier om gedaan. Hoe moest ik dat nou weten. Die kinderen waar ze het bij voor deed stonden allemaal met hun rug naar mij toe. Ik deed maar wat, ergens bij de kin. Ik had geen flauw idee waar dat poederen eigenlijk voor diende. En vragen durfde ik niet, want ik lachtte daar wel heel lief, maar ik was erg verlegen en durfde echt uit mezelf niets te vragen. Elke keer als ik naar deze foto kijk, komen al deze gedachten bij mij boven.

Zongenieten

Vol verwachting gingen we het paas-

weekend tegemoet. Eerst zou het wel mooi weer worden, toen weer niet en uiteindelijk viel het best mee. Deze foto's van Mees zijn een week voor Pasen gemaakt en zoals je ziet genoot hij toen al van het heerlijke zonnetje. En het houdt nog niet op want inmiddels is het al heerlijk zomers en dat beloofd wat dit weekend.

Jesus Christ Superstar

We zaten naar de film Jesus Christ Superstar te kijken zaterdagavond om half 6, maar het eten was inmiddels klaar. Dus aten we gezellig, met het bordje op schoot, bij de televisie. Anne-Sofie en ik zijn vorig jaar naar de musical geweest en we keken nu met heel andere ogen naar deze film dan voorheen.

Mooie foto's van het Paasweekend

2e Paasdag

Tweede Paasdag begon met een klein paasontbijtje, dat wij nuttigden op de bank. Een eitje en een broodje met een kop koffie. Vervolgens gingen we maar weer de tuin in, want het was toch wel lekker weer en er moest nog het een en ander gedaan worden. Vandaag klom P.J. over de muur om aan de achterkant ook de nodige takken te snoeien. Trots showt hij ons z'n 'trofee'. Vervolgens gingen we naar het tuincentrum om wat violen te kopen voor de lege bakken. En daar troffen we dit snoepie van een VWtje aan. Het model dat ik me nog zo goed kan herinneren uit m'n kinderjaren. De richtingaanwijzer zit tussen het voor en achter portier en flapt naar buiten om de richting aan te geven. Dat vond ik als klein meisje altijd zo leuk om te zien. Dus daar moest ik wel een paar fotootjes van nemen. Dit model stamt uit 1957 het jaar dat ik 5 werd.

1e Paasdag

Op de 1e paasdag hebben we kunnen genieten van gezellige visite. 's Morgens kwam Mees met z'n ouders. Voor deze speciale gelegenheid heeft Pieter Jan passende kleding aangedaan. Een Opa moet herkenbaar zijn aan z'n vestje. Helaas ontbrak het gouden zakhorloge aan een ketting. Gelukkig konden we toch nog lekker in de tuin zitten, ondanks de minder mooie weersvoorspellingen. 's Middags kwamen Ilse en Guido en 's avonds kwam Robin, die bleef eten. Pieter Jan vond ook nog tijd om de boom te snoeien, die als hij eenmaal volop in blad staat, een beetje te veel schaduw geeft.