Regisseur gezocht...

Het zal in het jaar 1957 geweest zijn dat er op een dag een filmploeg bij ons in de buurt aan het werk was. En dan bedoel ik, bij ons op de Vliet in de binnenstad van Leiden. Het was, meen ik me te herinneren, een speelfilm die in buurthuizen zou gaan draaien. In ieder geval niet in de bioscoop. De hele buurt was uitgelopen om te kijken naar de scènes die gespeeld werden. Een jonge man moest langs het water rennen en de brug over gaan. Regelmatig werd het publiek achteruit of aan de kant geschoven, maar er werd niemand weggestuurd. Ineens werd mijn overbuurmeisje, Jannie v.d.Werff, uit het publiek geplukt. Ze moest boven op de brug op de grond gaan zitten met haar beentjes bungelend naar het water. Ze was pas drie en de regisseur keek zoekend in het rond of één van de ouders aanwezig was. Haar moeder knikte goedkeurend. Stiekem was ik wel een beetje jaloers. Weken later moest er een scène overgedaan worden en moest haar moeder haar hals over kop van de kleuterschool halen. (Ze was rooms-katholiek. En de katholieke kindertjes mochten al met 3 jaar naar de kleuterschool). Daarna heb ik er nooit meer iets over gehoord. Toen ik jaren en jaren later Fons Rademakers op televisie zag, verbeeldde ik me dat dat de regisseur uit Leiden was. Ik heb op internet gezocht of er iets over die film bekend was en of er een verband was met Fons R. Ik ben er nooit achtergekomen. En nou is íe dood en nou weet ik ’t nog steeds niet. Wie zou me iets meer kunnen vertellen over die film uit 1957?

Het familiegevoel..

Twee dagen na zijn 57e verjaardag (op 2e kerstdag) overleed een neef van mij. Op 4 januari is hij begraven in Leiden. Het is bekend dat begrafenissen ook enigszins iets van een reünie hebben. Ook mijn broers en schoonzussen waren bij de begrafenis aanwezig. Na de koffie met een broodje en het napraten met neven en nichten besloten we nog maar even met z'n zessen iets te gaan eten. We zien elkaar regelmatig maar nooit allemaal tegelijk. Daarom is deze foto voor mij heel bijzonder. We staan er alle 6 op en hadden het reuze naar ons zin. Natuurlijk zeiden we tegen elkaar dat we het vaker moeten doen. Ik hoop maar dat één van ons het initiatief neemt om dit nog eens te organiseren, zonder dat er een begrafenis aan vooraf gaat.

Daar gaat ie dan...

En dan hier de foto dat Mees in de draagdoek gegooid wordt. Als doek wordt z'n beddelakentje gebruik.

Wat was 't heet....

We hebben het weer heel veel over de opwarming van de aarde. Het gaat niet goed met ons. Maar ik herinner me dat dat ook in de jaren 70 al een hot-item was. Ik maakte me daar toen ook al zorgen om, want ik moest natuurlijk aan m'n kleine zoontje denken. Op zijn kamertje heeft ook heel lang een poster gehangen van een aardbol, in de gedaante van een ronde kaars met een brandend lontje. Bij de dia's die P.J. momenteel aan het scannen is op de computer zitten een heleboel dia's van een 'blote' Michiel. Ik kan me dan ook nog heel goed herinneren dat de zomer van 1975 en 1976 heel erg heet waren. In 1975 regende het 's nachts nog wel eens, maar in 1976 was het echt bloedheet en droog. In die zomer leerde Michiel lopen, maar vanwege de hitte liep hij vaak met ontbloot bovenlijfje. Hij had ook nooit schoentjes aan, want op het consultatiebureau hadden ze gezegd dat ik niet te vroeg schoentjes voor hem moest kopen. Zo lang mogelijk op blote voetjes laten lopen. Nou en dat kon makkelijk want het was warm genoeg. Dus ook als hij in de stad achter z'n eigen wandelwagentje liep (want hij zat er niet vaak in, maar duwde hem zelf) liep hij op blote voetjes. Tot onbegrip van m'n moeder, want die vond het geloof ik toch wel vreemd dat hij geen schoentjes kreeg.

Ze zijn weer terug.....

Een ware cultuurshock hebben ze ondergaan. Marieke en Michiel. Mees niet. Die vindt alles leuk en gewoon, want alles is voor hem nieuw. Hij weet nog niet wat er wel of niet bij zijn cultuur hoort. We hebben een stukje film gezien waarop het huwelijksfeestje te zien is van Marieke d'r vriendin. 's Lands wijs, 's lands eer. Het zag er allemaal heel gezellig uit. De mensen waren erg blij en dansten en maakten muziek tot diep in de nacht. Mees ook. Tot diep in de nacht ging hij van hand tot hand en lachte tegen iedereen. Wat er allemaal komt kijken als je in Marokko gaat trouwen gaat onze verbeelding te boven. Eén ding is wel duidelijk geworden, zwanger zijn voor je huwelijk is ondenkbaar. Laat staan ongehuwd een kind hebben, zoals Marieke en Michiel. Ze waren deze week dus keurig getrouwd. Maar de mensen waren heel gastvrij en erg vriendelijk en erg lief voor Mees. Maar Mees was natuurlijk ook heel lief voor de mensen. Het hotel was erg Efteling achtig. En als het kamermeisje de kamers ging doen, nam ze Mees mee in een doek op haar rug. Ik heb het zelf gezien op de film. Ik wacht in spanning af op de foto, die zal ik dan ongetwijfeld ook op deze site laten zien. Die Mees.!!

Kmis je!

Neeltje Johanna blogt lekker verder

Een maand geleden besloot ik om een eigen site te maken. Het was even worstelen, eerst op 'web-log' ( www.neeltjejohanna.web-log.nl ) en later met 'blogger'. Ik heb kunnen vergelijken en weet nu wat ik het prettigst vind. Uiteindelijk kies ik nu voor 'blogger' want ik vind dit toch 't fijnste. Ik hoop dat ik 't een poosje vol kan houden, want ik vind het tot nog toe erg leuk om te doen.

De mamma van Mees.

Toen wij 25 jaar getrouwd waren, kregen wij van de kinderen een gezinsfoto aangeboden. Inmiddels is er het een en ander veranderd sinds die tijd. Alle 4 de kinderen hebben een partner en Mees is geboren. Maar Mees z'n mamma staat ook al op de gezinsfoto van 7 jaar geleden. Op deze foto laat Opa aan Mees zien waar mamma staat. Daar, met (natuurlijk) die plant in haar hand.

Herculaneum in Nijmegen, nog tot 18 maart.

Een paar weken geleden zijn we naar de tentoonstelling Herculaneum geweest in Nijmegen. Omdat we in 2001 tijdens onze vakantie in Italië ook Pompeï bezocht hebben, vonden we het eigenlijk wel interressant om nu naar deze tentoonstelling in eigen land te gaan. Beide steden verdwenen in 79 na Chr.voor eeuwen onder een dikke laag lava. Toch waren er in Herculaneum beduidend minder slachtoffers, omdat de inwoners de kans kregen om te vluchten. De stand van de wind zorgde ervoor dat Pompeï urenlang bedolven werd door as en steen in een verstikkende duisternis. Door de duisternis, maar ook door onwetendheid konden de bewoners geen kant op. De inwoners van Herculeanum zagen wel dat de vulkaan aan 't spuwen was. Maar dit was voor hen een totaal nieuw fenomeen. Nog nooit had de vulkaan een teken van leven gegeven, naar hun beleven althans. Generaties lang was daar al geen nieuws meer over doorverteld, dus het was niet eens bekend dat het een vulkaan wás. In ieder geval kon een ieder die goed ter been was nog op tijd wegkomen. In het botenhuis aan het strand hadden echter een paar honderd mensen die te oud of te jong of invaliden waren een veilig heenkomen gezocht in het botenhuis, in de hoop dat ze gered zouden worden door schepen die hen mee zouden nemen. Het lag redelijk beschermd tegen de rotsen. De schepen kwamen niet en deze schuilplaats kon ze tenslotte toch ook niet de bescherming bieden die ze zochten. Toen de kolkende massa het stadje uiteindelijk toch overspoelde verdween de hele ingang van het botenhuis achter de gloeiende massa, om eeuwen later pas weer te voorschijn te komen. De enorme hitte die van het gesteente afkwam doodde de mensen vrijwel binnen enkele seconden. Zie voor een impressie: www.museumhetvalkhof.nl/herculaneum/trailer.htm

Rond het jaar 1710 ontdekte een boer delen van het theater toen hij een waterput aan wilde leggen op z'n land. Dat was het begin van een eeuwen durende blootlegging van het zo goed geconserveerde dorpje. In het botenhuis vond men de lichamen van de mensen die daar tevergeefs hun toevlucht hadden gezocht. Door de huidige wetenschappelijke technieken is nu exact vast te stellen wat hun lichamelijke gebreken waren, wat hun het vluchten had belet.

Wie weet hoe het met Fransje is?

Toen ik in 1972 in Leiden op de kraamafdeling werkte heb ik het meegemaakt dat daar de meest immature baby ooit geboren werd. ( Immatuur is een nog jongere zwangerschapsduur dan Prematuur). Fransje de Graaf kwam na een zwangerschap van 25 weken ter wereld. Men gaf hem weinig kans, maar ondanks diverse infecties overleefde Fransje z'n premature bestaan. Na 4 maanden mocht hij naar huis. Ik meen me nog te herinneren dat zijn moeder omstreeks die tijd opnieuw zwanger was, maar dat heb ik nooit echt bevestigd gekregen. Ik heb nadien nooit meer iets van Fransje gehoord. Wel heb ik jaren later, ergens in de jaren tachtig één keer iets over hem horen vertellen op t.v. Dat het in Leiden ooit gelukt was een baby na 25 weken zwangerschap in leven te houden, of zoiets. Aan Fransje de Graaf moest ik natuurlijk direct denken toen gisteren de televisie de beelden liet zien van Amillia Sonja Taylor, die een te vroege geboorte na 22 weken zwangerschap overleefde. Ze was bij haar geboorte zo groot als een ballpoint. www.vrtnieuws.net/nieuwsnet_master/versie2/mediatheek/video-070220Prematuur/index.shtml Hoe zou het nu met Fransje zijn? Is hij een flinke kerel geworden. Hij zou nu 34 jaar moeten zijn. Dus: als Frans de Graaf dit leest, hoop ik dat hij reageert.

De soep loopt in de soep.

Vandaag hebben we geen van drieën zin om te eten en al helemaal niet om te koken. "Maar we moeten toch wel íets eten", vond Anne-Sofie. Nou. oké dan, een blik kant en klare soep heb ik nog wel in de kelder. "Laat de soep niet doorkoken, dat komt de smaak niet ten goede", staat er op het etiket. Ik zet de soep op en ga ondertussen achter de computer zitten en zie dat P.J. weer nieuwe dia's gescanned heeft . O, o, o, zwijmel, zwijmel... wat leeeúúúúk..... Oei, de soep staat flink te koken, tot aanbranden toe! Maar hoe kan het ook anders, zeg nou zelf. Hierbij vergeet je gewoon je omgeving!

Ooit was ik......

..zo slank als m'n dochter nu is. Dit verpleegstersjurkje vond A.S. in mijn kast en ze trok het gisteravond aan voor een avondje carnaval. Ik vond mezelf vroeger niet slank. Maar waarschijnlijk had ik geen erg positief zelfbeeld. Want ik was dus net zo slank als mijn dochter, en die vind ik nu superslank.

Gezocht.

Terwijl heel de stad op zondagmiddag aan de kant stond om de grootste optocht van het zuiden te bekijken lieten P.J. en ik elkaar uit. Een kort blokje om, om de ledematen te strekken en een fris neusje te halen. Wij waren ook liever naar de optocht gegaan, al was het maar om Prins Adrie met z'n gevolg in de stoet te kunnen zien. Maar zo'n lange optocht 'uitstaan' zagen we niet zitten. De straten waren echt verlaten. Heel de stad had zich natuurlijk opgesteld langs de route. Maar gelukkig hebben we toch een glimpje van Prins Adrie opgevangen. P.J. heeft er maar gauw een foto van gemaakt. De clou van de grap die op 't onderschrift stond ontging ons echter, maar dat mag de pret niet drukken.

Als je de tafels kent, kun je rekenen.

Toch nieuwsgierig geworden naar de reden van al die tafels ben ik nog even terug gegaan om een praatje met een van de bewoners te maken. Het was mij even ontgaan dat het thema van de optocht dit jaar is: 'Mi carnaval kende op ons rèkenen'. Vandaar de tafels natuurlijk. De straat heeft met hun gevelversiering de straatprijs gewonnen. " Maar dat was ook niet zo moeilijk, want we waren de enige aanmelding". Toch jammer dat er niet meer initiatief in de buurt genomen is. Maar misschien werkt het inspirerend voor volgend jaar. Klik op de collage om de foto's beter te kunnen bekijken.

Vanmorgen..................

.................. eerst maar eens een ochtendwandelingetje door de wijk gemaakt. Door al dat zieke hangen in een stoel wordt je toch behoorlijk stijf. Het was nog nevelig en er waren nog niet veel mensen te zien. Vermoedelijk sliepen veel mensen nog vanwege de carnavalsroes. Op carnavalsmaandag zijn bijna alle winkes dicht of maar héél kort open. Maar er klonken allerlei geluiden door. Er kraaide lange tijd een haan en regelmatig hoorde ik een hond blaffen. Af en toe passeerde mij een auto en een eenzame hondeliefhebber wandelde met z'n hond aan de lijn. Ik ben blij dat ik geen hond ben. Overal zie je borden met 'Hondenuitlaatstrook. Hond aan de lijn'. Waar is de tijd gebleven dat je als hond heerlijk kon rennen door de velden en kon plassen waar je maar wilde. Oké, al die hondenpoep op de stoep is ook erg, maar daar kan je iets aan doen. Een schepje bij de hand, of gewoon zorgen dat 't niet midden op straat wordt gedeponeerd. Maar om nou altijd aan 't lijntje te moeten wandelen vind ik wel zielig. In de Jkvr. v.d.Brugghenstraat aangekomen verraste mij de collectieve straatversiering. Met als thema: De tafel van... en dan gevolgd door het betreffende huisnummer. In iedere tuin stond dan ook een tafel. In vele soorten en maten en kleuren. Ronde, vierkante, grote, kleine.. Een beetje vreemd thema, ik vroeg me af waar dat op sloeg. Maar het idee van de collectiviteit vind ik toch leuk. Zou bij ons in de straat ook wel leuk zijn. Ik zou wel meedoen.

Korte duur..

Nou die dolle dagen waren voor P.J. en mij van korte duur. Zaterdag liep ik nog mee te blazen in de optocht, 's avonds voelde ik me al weer niet erg fit. Het hoesten was weer helemaal terug. P.J. had inmiddels 39° koorts. We lagen al om half 7 gezellig samen in bed. Vandaag zijn we thuis gebleven. Terwijl elders in de stad het feest is losgebarsten voelen wij ons heel zielig. P.J. heeft nog steeds flinke koorts en ik hoest m'n longen uit m'n lijf zodra ik me inspan. Daarbij zit 't ook in m'n buik niet helemaal lekker. Morgen hebben we allebij een vrije dag. Kunnen we lekker uitzieken om dinsdag weer opgeknapt aan 't werk te gaan. Einde carnaval. Volgend jaar beter.

Dolle dagen

De 4 dolle dagen liggen weer voor ons. Zaterdag begint het bij ons in de wijk met de optocht. Gelukkig ben ik weer aardig opgeknapt en kan ik wel meelopen met m'n saxofoon. Pieter Jan en Anne-Sofie zijn nu ziek, dus dat is geen goed begin voor de carnaval. De inmiddels traditionele erwtensoep eten we dit jaar zaterdag bij Ilse en Guido. Wat we zondag moeten doen na de gróte optocht is nog steeds niet duidelijk. Maar ik ben inmiddels begonnen met soep maken. Die breng ik morgen naar Guido en Ilse

De tijd kwijt...

Zit ik een uur lang te wachten tot het 12.00 ('s nachts) geweest is, zodat ik m'n nieuwe berichtje kan publiceren op de juiste datum, geeft ie toch de dag van gisteren aan. Ik terug ik m'n settings en de tijd aangepast, en opnieuw het berichtje bewerkt en gepubliceerd, maar nog steeds geeft hij de verkeerde dag + tijd boven 't stukje over Meesdag. Nou, daar moet nu dus staan, vrijdag 16 februari. Anders klopt 't stukje niet en moet je van gisteren, vandaag maken en van vandaag, morgen. Snappen jullie 't?

Donderdag....Meesdag!

Gisteren was het weer Meesdag. En dat is hard werken. Voor Mees. Want hij moet kruipen en onderzoeken of er iets veranderd is in de kamer sinds de laatste keer. Kijken of de visjes gegroeid zijn. Al het speelgoed weer even in z'n mond stoppen. De poes aan z'n staart trekken. In de kinderwagen wandelen met oma, boodschappen doen. Het nieuwe loopwagentje uitproberen en de keukenkastjes open en dicht doen. En natuurlijk spelen met oma. Laten zien dat hij al in z'n handjes kan klappen. Lachen als oma begint te zingen. Ja zo'n dag vliegt om. Vliegen, dat is ook wat Mees vandaag (vrijdag) gaat doen. Met Pappa en Mamma in het vliegtuig helemaal naar Marokko. Brrr., hoog hoor, zo'n vliegtuig...!

P.s. klik maar eens op de collage om alle fotootjes goed te bekijken.

Tijd vliegt...

We kijken een beetje sip, vind ik. Maar we vonden het echt heel leuk, zo'n lief klein mannetje. Deze foto werd gemaakt in juli 1976. Ter gelegenheid van het 30-jarig huwelijk van mijn ouders, op 31 juli. We wilden onze ouders een verjaardagskalender geven met foto's van kinderen en kleinkinderen. En dus organiseerden we een fotosessie. Ik herinner me nog wel, dat Michiel er niet veel zin in had en steeds moest huilen.

Maar op deze foto is hij wel degene die het vriendelijks kijk. Dat moet ik eerlijk toegeven. Maar ja, het was ook een heerlijk kereltje, dat toen al kon lopen als een kievit.

Mees leert lopen

Zondag werd Marlynn gedoopt. Mees kwam 's middags met zijn pappa en mamma ook even feliciteren. Het feest werd gehouden bij oma Els (voor Mees: z'n oudtante). Oudtante Els had nog wel een loopwagentje in de schuur staan waar Mees wel even mee spelen mocht. Nou dat was feest. Mees had al snel door hoe 't moest en nou mocht hij het wel even lenen. Maar niet te lang natuurlijk, want Marlynn wil er over een paar maandjes ook graag mee spelen. Ze is tenslotte maar 2½ maand jonger dan achterneef Mees.

Lege bak...

Sommige vrouwen hebben last van het 'lege-nest-syndroom' als hun kinderen het huis uit zijn. Een grote zorgtaak valt weg, de kinderen gaan hun eigen weg en moeder is niet meer direct nodig. Nou ik heb ook zo'n syndroom. Alleen bij mij heet het 't lege-bak-syndroom! Maar mijn vissenkindertjes gaan niet hun eigen weg. Ze gaan gewoon dood. Voor de 2e keer nou al gaat 't ene na het andere guppy hemelen. Nouja, als er een vissenhemel is dan. En dat betwijfel ik. Voorlopig verdwijnen ze in het riool. Maar goed, ik vind het wel erg. Had ik enkele weken geleden nog zo'n 40 jonge gupjes in m'n kweekbak, dit weekend waren het er nog 5, die we direct overgeplaatst hebben naar het grote aquarium. Toen gingen er nog 2 dood en nou is hopelijk de rust weergekeerd, want ik heb geen lijkje meer gevonden. Ik ben gisteren maar 2 kersverse vrouwtjes gaan kopen om opnieuw te proberen een nieuwe, gezonde generatie te kweken. Zou het aan mijn kweekbak liggen? Maar wat is er dan niet goed aan. Ik weet het niet, maar ik begin gewoon opnieuw. Sorry Floris, je wilde een paar jonge vrouwtjes van me hebben. Maar had ze maar eerder meegenomen. Dan hadden ze het misschien overleefd.

Ja, gelukt. Maar.....

.....dankzij Michiel. Het is nogal ingewikkeld. Het is met dit standaardmodel in Blogger niet mogelijk. Wel met html, maar daar heb ik geen verstand van. Nu heb ik van Guido een dik boek over html gekregen. Volgens Michiel is dat veel te moeilijk voor mij, maar ik ben toch nieuwsgierig genoeg om toch maar eens te gaan neuzen in het boek. Michiel zegt, dat Floris misschien wel een programma heeft voor mij, waarmee ik op een eenvoudiger manier toch makkelijker een mooie lay-out kan maken. Dus zo, dat ik tekst en foto's speels door elkaar kan zetten. En ook dat het dan mogelijk is om de tekst op de foto te krijgen als je er met je muis op gaat staan. Nou Floris, als je dit leest laat dan een berichtje achter.

Tja....

	..ik zie er natuurlijk niet op z'n flauteus uit als ik ziek ben. Maar ooit zag ik er wel beter uit. Ik vind dat ik dat wel even mag laten zien. 3 Foto's: ééntje op 2 jarige leeftijd, op schoot bij mijn oma Paats, naar wie ik vernoemd ben (Neeltje Johanna dus).
En ééntje op m'n trouwdag, 's morgens op m'n oude slaapkamer nadat ik m'n jurk-voor-één-dag heb aangetrokken. En vooruit, ik ben ijdel genoeg om een recente foto te plaatsen, want die van gisteren was natuurlijk niet echt iets om trots op te zijn.
	De derde foto is onlangs gemaakt tijdens een etentje met broers en schoonzussen. Echt tevreden ben ik nog niet over de opmaak van dit bericht. Maar het is een begin. Ik krijg de tekst nog niet naast de foto. En dat zou toch moeten.

Griep?

Ik geloof dat ik ziek ben. Een beetje. Niet erg. Maar wel lastig. Als ik veel praat ga ik hoesten en van al dat hoesten krijg ik pijn in m'n 'hoestspieren'. Vandaag ben ik toch maar niet gaan werken. Dat kost me teveel energie, omdat ik veel moet praten en dus veel moet hoesten. Saai is het nu wel thuis. De buurman timmert al de hele ochtend. Anne-Sofie heeft een ontbijtje bij me neergezet en is nu naar school. Natuurlijk moet ik nu ook een foto plaatsen waarop te zien is dat ik ziek ben. Niet erg flatteus, maar vooruit dan maar. Deze vind ik wel grappig, omdat het rode lichtje van het fototoestel weerkaatst op mijn gezicht. Nu nog een linkje over 'wat is griep' http://www.nivel.nl/oc2/page.asp?PageID=511 (Ik geloof niet dat ik echt griep heb. Gewoon een verkoudheid, die nog niet eens zo erg is. Maar dat idiote hoesten, daar heb ik de meeste last van.) Vandaag ga ik ook maar eens uitproberen hoe ik een tekstje op de foto moet krijgen wat je te zien krijgt als je op de foto gaat staan.

Winter .... eindelijk

Vanmorgen sta ik op het punt om met Mees naar buiten te gaan, zie ik ineens dat het sneeuwt. Eén minuut later is alles al wit. En het viel gestaag. Daarbij stond er ook nog een scherpe wind dus de boswandeling hebben we maar uitgesteld. Straks gaan we wel boodschappen doen want Mees moet natuurlijk nog wel even ervaren hoe sneeuw voelt. Het is nu opgehouden met sneeuwen maar er is een dik pak gevallen. Jammer dat hij nog te klein is om sleetje te rijden. Volgend jaar misschien. Dit jaar volstaan we maar met een geposeerde foto, samen met tante Anne-Sofie.

Neeltje Johanna wil bloggen

Zo, nu denken jullie dat dit m'n eerste berichtje is op deze blog. Maar niets is minder waar! Ik wilde een berichtje deleten en gooide m'n hele site eruit!!!! Kon ik weer opnieuw beginnen! Maar nu weet ik nog steeds niet hoe ik een berichtje moet verwijderen. Het is echt worstelen om me deze hele materie eigen te maken. Maar de aanhouder wint, zeggen ze. Dus we worstelen maar stug door. Nu zal ik proberen om een leuke foto bij te voegen. Een fotootje van Mees natuurlijk, want dat is voor iedereen het leukste.

Jaaa, dit is in ieder geval gelukt. Het is een fotootje dat ik van Marieke gemaild kreeg. Mees leest in zijn eerste woordenboek: "Mijn eerste van Dale". Daarin staan alle woordjes die hij moet kennen als hij naar de basisschool gaat. ( http://www.vandale.nl/producten/1001004002496337 ) Zo, en als het goed is heb ik nu ook een linkje aangemaakt. Als je daarop klikt lees je meer over het boek van Mees.